Mentionsy

Faktem jest również, że nie wszyscy aprobowali kroki jakie podjął książę Janusz Radziwiłł.

Radziwiłł zaznaczył, że związany jest ze Szwedami, a czas na rokowania bezpowrotnie minął.

Gosiewski gotów był odstąpić od Szwedów i związać się z Moskwą i zaczął wyrzucać Radziwiłłowi, iż jego koncepcja postawienia na Szwedów nie jest wcale popularna i rozsądniejszym wyjściem będzie Sojusz Litewsko-Moskiewski.

Być może Radziwiłł chciał jeszcze pokazać Szwedom, że w razie czego ma jeszcze alternatywę i wywrzeć na nich odpowiedni nacisk.

Moskale żądali jednak, by Radziwiłł przestał używać tytułu hetmana wielkiego i wojewody wileńskiego.

I to Radziwiłł odgrywa pierwszoplanową rolę w rozmowach z Magnusem de la Gardie.

W efekcie Radziwiłł rozkazał uwięzić Gosiewskiego.

Nie był zadowolony z punktów, które dołączył do treści ugody Radziwiłł.

Na drugą turę rokowań przybyła także szlachta oraz radziwiłłowscy klienci Jan Stankiewicz, Jan Mierzyński, Chrechory Mirski, Mikołaj Korf i Eustachy Kierdej.

Radziwiłł cały czas upierał się przy postulatach spisanych w układzie jarzwojnieńskim, co znacznie utrudniało przebieg negocjacji.

Co ciekawe, Radziwiłł stwierdził, że jest w stanie w zamian za to zrzec się Lenna, o które prosił wcześniej Karolusa.

Może to świadczyć o tym, iż argument z wykrojeniem księstw radziwiłłowskich, a potem nadania len na mugu, rzeczywiście być zwykłą kartą przetargową.

Wytworzyła się wówczas sytuacja dość paradoksalna, bo Radziwiłł nie był przeciwny Szwedom,

8 września konfederaci dogonili Jana Kazimierza pod Wolborzem i uzyskali od niego obietnicę wypłaty żołdu oraz zezwolenie na kontynuację plądrowania dóbr radziwiłłowskich, co żołnierze skrzętnie robili.

Radziwiłłowi miało zostać wiernych tylko tysiąc żołnierzy z rod cudzoziemskich.

20 października przyparty do muru Radziwiłł w końcu zgodził się na szwedzkie warunki.

Na zamku w Kiejdanach uroczyście przemawiali księże Janusz Radziwiłł, wojewoda Wileński i hetman Wielki Litewski oraz Bengt Skyte.

Radziwiłłowi i jego stronnikom w o wiele cięższej sytuacji dwa miesiące.

Ostatni miesiąc życia Janusz Radziwiłł spędził oczekując podjęcia walki przeciwko Moskwie.

Książę Janusz Radziwiłł dokonał żywota 30 lub 31 grudnia 1655 roku.

Janusz Radziwiłł debiutował jako wódz w 1648 roku.

Radziwiłł poparł Jana Kazimierza, ale nie był mu przychylny.

Pod Łojowem książę udowodnił, że jest wyśmienitym wodzem, choć historycy zastanawiają się, jak Radziwiłł poradziłby sobie z połączonymi siłami kozacko-tatarskimi.

Nie zmienia to jednak faktu, że w bardzo ciężkich dla polsko-litewskiego oręża latach 1648-1649 tylko Radziwiłł mógł się poszczycić realnymi sukcesami w walce z powstańcami.

Po 1651 roku Radziwiłł wyraźnie zmienił swoje stanowisko wobec kozaków.

Radziwiłł szukał porozumienia z Chmielnickim.

Radziwiłł nie krył się z tym, że uważał Jana Kazimierza za nieudolnego monarchę i przy sprzyjających okolicznościach z chęcią utorowałby drogę do tronu innemu.

Nie jest prawdą, że Radziwiłł zaangażował się w zorganizowany spisek detronizacyjny, choć utrzymywał sojusz z opozycyjnie nastawionymi magnatami koronnymi.

Czy Janusz Radziwiłł był zdrajcą?

Radziwiłł zdaje się ratował to, co jeszcze do odratowania było.

Radziwiłł jednak nie poddał Litwy od razu, jak wielkopolanie swojego województwa, ani nie namawiał króla szwedzkiego do ataku na Rzeczpospolitą, jak Radziejowski.

W XIX wieku Edward Kotłubaj wydał pod wpływem Radziwiłłów Życie Janusza Radziwiła.

Oczywiście Sienkiewicz daje Radziwiłłowi usprawiedliwić swoje postępowanie w dialogach z Andrzejem Kmicicem.