Mentionsy

Jezu, absolutnie moja przyjaciółka uważa, że ta książka była moją własną terapią i moim własnym w ogóle jakimś takim czymś, że mi się wydawało, że ja coś wiem, a ta książka mi pokazała, że gówno wiem.

a później rozmawiałam z tymi kobietami i ja autentycznie czasem, na przykład po rozmowie z Renatą Zaniczką, która jeździ na wózku, jest osobą niepełnosprawną, autentycznie czułam zawstydzenie i takie poczucie, że Jezu, ty się chyba ośmieszyłaś.

I ona się do mnie odezwała jakieś, nie wiem, półtora miesiąca później i powiedziała, że jak ona przeczytała swoją historię z perspektywy osoby trzeciej, to ona absolutnie była tak wstrząśnięta i ona powiedziała, że pierwszy raz się nad sobą użaliła, że to był taki moment, kiedy ona pomyślała, że Jezu, to jest moje życie, w sensie, że była przerażona tym, jak wygląda jej życie i zakończyła tę relację, ja tam taki prolog robię.

Jezu, absolutnie moja przyjaciółka uważa, że ta książka była moją własną terapią i moim własnym w ogóle jakimś takim czymś, że mi się wydawało, że ja coś wiem, a ta książka mi pokazała, że gówno wiem.

Jezu, Ty się chyba ośmieszyłaś, w sensie, że czułam, że mówiłam do niej stereotypami i ona mnie bardzo pięknie prostowała, w sensie tak mocno mnie prostowała, że się czułam jak mała dziewczynka, ale absolutnie czuję, że żebyśmy jako ludzie w ogóle mogli się rozwijać, musimy mieć wobec siebie samokrytycyzm i powiedzenie dobra, nie mam racji, bo bez tego to zazwyczaj chodzimy w kółko.

Wiesz co, tym, że... Jezu, to będzie straszne, co powiem, ale mam wrażenie, że kobiety ze starych pokoleń w ogóle czuły, że nie mają nic do powiedzenia, nie?