Mentionsy

Dziś Tadeusza Kościuszki, ale ta ulica powstała jako Tadeusza.

Właśnie na rogu dzisiejszej ulicy Kościuszki i tego starego, ślepego dziś fragmentu ulicy Bodzentyńskiej.

No i była taka idea, żeby nazwać ją ulicą Tadeusza Kościuszki, choćby dlatego, że do dziś stoi tam na rogu Leonardaj Kościuszki ten wielki głaz upamiętniający pobyt Kościuszki po bitwie z Rosjanami pod Szczekocinami.

No ale nazwanie ulicy nazwiskiem Kościuszki, czynienie z niego patrona, to tak nie bardzo melodia w okolicach powstania styczniowego, więc to się nie udało, ale tego Tadeusza jakoś tam Rosjanie znieśli.

Postawili jeszcze jeden dom i on stoi do dzisiaj, tyle że jest niewidoczny zupełnie, ponieważ schowany jest za przychodnią przy ulicy Kopernika i za frontowym takim ceglanym ładnym domkiem pod numerem bodaj ósmym przy Kościuszki, przeznaczony dla kolejnego pokolenia jarońskich.

A jeszcze później jeden z tych utalentowanych, bo trudno powiedzieć czy byli w tej rodzinie nieutalentowani, to niesłychanie artystycznie utalentowana rodzina i malarsko, a przecież muzycznie i malarsko i tak plastycznie, czyli Florian Jeroński zaprojektował dom dla siebie, który właśnie stoi na rogu ulicy dzisiejszej Kopernika i Kościuszki.

W gruncie rzeczy cała ta wschodnia strona ulicy Kościuszki to był rejon zasiedlany przez Jarońskich.

Natomiast ta druga strona, czyli zachodnia miejska strona ulicy Kościuszki została zabudowana właściwie tylko na samym początku, a więc raczej od ulicy nawet Leonarda, bo tam było wejście.

Natomiast pozostała część tej zachodniej pierzei ulicy Kościuszki,

Chłopców zostawiono przy Sienkiewicza, a dziewczęta przeniesiono do nowej, nowoczesnej szkoły przy Kościuszki, czyli tej dwójki.

Historia tej ulicy to jest taka historia, która z jednej strony niby zaczęła się 204 lata temu, czy 203 lata temu w intencjach, w praktyce 120, a nazewniczo dopiero w okresie międzywojennym, kiedy do tego Tadeusza dodano Kościuszki i teraz już nie mówimy Tadeusza Kościuszki, tylko ulica Kościuszki.