Mentionsy

Głowackiego była osią, jest osią tego co nazywamy dzielnicą gubernialną czy nowym miastem, czyli tego co jest rozplanowane wokół dzisiejszego placu wolności dawnych bazarów.

Ona nie była liczna, ale ci przedsiębiorcy, oni się pojawiali i część z nich mieszkała właśnie w domach przy ulicy Mickiewicza, Głowackiego, wokół placu, przy Słowackiego, przy Śniadeckich, bo to była naprawdę zielica na nowy czas luksusowa.

Miał właśnie zamykać się kamienicami stojącymi na przedłużeniu dzisiejszej ulicy Mickiewicza i wpadającymi w dzisiejszą ulicę Głowackiego od wschodu, czyli od prawej.

Nazwa Mickiewicza przetrwała do roku mniej więcej dwudziestego któregoś, po czym na tej wschodniej, wyższej części ulicy nadana imię Głowackiego też nie przez przypadek.

Ale tamta północna część, ta nazwana Głowackiego, to poza naróżnymi kamienicami właściwie bardzo długo w okresie międzywojennym była zamknięta, bo ona należała do wojska.

I bardzo podobne do budynku naprzeciw, po drugiej stronie ulicy Głowackiego, naprzeciwko filharmonii, który się zachował, bo to też były koszary i to jest taki budynek, który kielczanie identyfikują jako miejsce, gdzie jest piekarnia z połem.

A żeby jeszcze uzupełnić to w tym rodzeństwie koszar, mamy jeszcze jedne też tego projektanta i też tak wyglądające, czyli koszary przy ulicy Prostej, bo jeśli można uznać ulicę Mickiewicza, Głowackiego za najgłówniejszą ulicę tej nowej dzielnicy, to przy ulicy Prostej, tam gdzie jest dzisiaj centrum położnictwa, to właśnie był koniec tej dzielnicy.

W gruncie rzeczy można powiedzieć, że historia ulicy Głowackiego to jest historia kieleckiej wojskowości w czasach zaborów przed niepodległością rosyjskiej wojskowości, później wojska polskiego, bo to była taka dzielnica zamknięta, znaczy taki kwartał właściwie zamknięty.

Nie w sensie, że ogrodzony, wygrodzony, ale nawet przez długi czas ulica Głowackiego była w ogóle nieprzychodnia.

Więc właściwie o Głowackiego to z grubsza tyle.