Mentionsy

Gdy w 1774 roku królewski tron po swoim dziadku przejmował zaledwie 20-letni Ludwik XVI, sytuacja ekonomiczna kraju nie była co prawda najlepsza, ale nie była jeszcze katastrofalna.

Ludwik XVI nie był głupi.

Warto wspomnieć, że Ludwik XVI był naprawdę mocno związany z Polską.

Tak więc Ludwik XVI był wnukiem Augusta III i prawnukiem dwóch królów Polski, Augusta II oraz Stanisława Leszczyńskiego.

Ludwik XVI został koronowany 11 czerwca 1775 roku, zostając w wieku 20 lat nowym monarchą Francji.

Ludwik XVI wyraził więc zgodę i w rezultacie Francja w roku 1778 podpisała traktat handlowy i sojuszniczy z USA.

W tej sytuacji Ludwik XVI na stanowisko Generalnego Kontrolera Finansów powołał szwajcarskiego bankiera Jacques'a Neckera.

W obliczu narastających trudności finansowych i groźby bankructwa kraju, Ludwik XVI zrozumiał, że coś trzeba wreszcie zrobić,

W obliczu narastającego w państwie chaosu, będąc w potrzasku finansowym, politycznym i prawnym, nie mając już żadnej realnej alternatywy, Ludwik XVI po raz pierwszy od 175 lat zwołał Stany Generalne.

Będąc niedoświadczonym politykiem, Ludwik XVI zgodził się na podwojenie posłów stanu trzeciego, ale nie określił jak będą oni głosować.

Ludwik XVI chcąc odzyskać kontrolę

Ludwik XVI uznał, że musi osobiście przypomnieć wszystkim, kto tu rządzi, zwołując 23 czerwca specjalną królewską sesję obrad, podczas której próbował narzucić swoją wolę.

Gdy mistrz ceremonii królewskiej powtórzył rozkaz Ludwika XVI, hrabia de emire Beau odpowiedział słynnymi słowami – idź i powiedz swemu panu, że jesteśmy tu z woli narodu i ustąpimy tylko przed mocą bagnetów.

Tym samym Ludwik XVI poniósł polityczną klęskę.

Ludwik XVI nie był tyranem ani despotą, ale nie był też władcą charyzmatycznym.

Po miesiącu nastąpiła przed Ludwikiem XVI konfrontacja jego małżonki, bankierów i kardynała de Rochon, który przedstawił królowi umowę z rzekomym podpisem królowej.

Ludwik XVI, próbując oczyścić żonę z zarzutów, odwołał się do parlamentu.

Ludwik XVI miał w zwyczaju narzekać, że ani ministrowie, ani naród nie rozumieją i nie potrafią docenić jego decyzji.

Trudno było także o zaufanie zarówno króla Ludwika XVI do poddanych, jak i zaufanie poddanych do królewskiego dworu.

Kiedy w odpowiedzi Ludwik XVI zaczął gromadzić pod Paryżem i Wersalem około 30 tysięcy żołnierzy, głównie najemników szwajcarskich i niemieckich, w mieście wybuchła panika.

Zła sława twierdzy utrzymywała się nawet pomimo tego, że Ludwik XVI nie wykorzystywał jej w takim stopniu jak jego poprzednicy.

Gdy dym nad ruinami twierdzy opadł, Ludwik XVI zrozumiał, że nie ma już władzy nad Paryżem.

5 października 1789 roku rozpoczął się Marsz Kobiet na Wersal, który skłonił króla Ludwika XVI do uznania Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela.

Ludność Paryża oczekiwała więc od Ludwika XVI podjęcia odpowiednich kroków zaradczych, jednak król nie zamierzał ruszać się z Wersalu.

Demonstrantki otoczyły Pałac Królewski, a po burzliwych negocjacjach zmusiły króla Ludwika XVI oraz królową Marię Antoninę do przeniesienia się do Paryża, do pałacu Tulleryi, gdzie odtąd monarcha znajdował się pod stałą kontrolą rewolucyjnego ludu.

Formalnie Ludwik XVI nadal był królem, ale w praktyce stał się zakładnikiem Gwardii Narodowej.

Ludwik XVI popadł w pewnego rodzaju apatię.

Kuchnia pałacu Tuileries serwowała obfite posiłki, a Ludwik XVI, znany z ogromnego apetytu, nie odmawiał sobie luksusowych dań.

Król Ludwik XVI, tytułujący się królem arcychrześcijańskim, nie mógł się na to zgodzić.

Stamtąd Ludwik XVI zamierzał negocjować z rewolucyjnym rządem z pozycji siły, a w razie potrzeby liczyć na interwencję zbrojną.

Ludwik XVI miał charakterystyczne rysy, trudne do ukrycia mimo prostego stroju.

Ludwik XVI próbował zachować spokój i godność, ale sytuacja była beznadziejna.

Ludwik XVI został formalnie zawieszony w pełnieniu władzy, a jego autorytet legł w gruzach.

Ludwik XVI przestał być ojcem Francuzów, a stał się podejrzanym, potencjalnym zdrajcą.

Król Ludwik XVI, czując się więźniem w Paryżu i nie mogąc swobodnie wykonywać swoich obowiązków, spisał tu deklarację, aby przedstawić narodowi swoje motywacje i plany.

Oficjalnie Ludwik XVI pozostał królem, choć zawieszonym w obowiązkach.

Ludwik XVI przestał być monarchą.

11 grudnia 1792 roku Ludwik XVI został po raz pierwszy doprowadzony przed konwent.

Po zakończeniu przesłuchań konwent przystąpił do serii głosowań, które przesądziły o losie Ludwika XVI.

W wieży Tomple, gdzie więziono byłego monarchę, Ludwik XVI obudził się bardzo wcześnie.

To z jego ręki zginęli między innymi Ludwik XVI i Maria Antonina, a później nawet Maksymilian Robespierre czy Georges Danton, który zasugerował mu, by nie zapomniał zaprezentować jego głowy tłumowi.

Ludwik XVI został przywiązany do deski.

Monarchowie zobaczyli w śmierci Ludwika XVI precedens, który mógł zagrozić każdemu tronowi w Europie.

Europa monarchiczna odebrała egzekucję Ludwika XVI jako wypowiedzenie wojny całemu porządkowi politycznemu.