Mentionsy

Co przychodzi Ci na myśl, kiedy słyszysz słowo Grecja?

Zapraszam Cię do posłuchania o greckiej tragedii.

Markopoulo Mesogeas to miasto i gmina we wschodniej Atyce oddalone o około 35 km na południowy wschód od Aten.

Położone jest na równinie Mesogea, otoczone wzgórzami i winnicami, a jego historia sięga czasów starożytnych.

Region ten charakteryzuje się zróżnicowanym środowiskiem naturalnym obejmującym morze, góry, równiny i obszary leśne, co czyni go atrakcyjnym miejscem zarówno do życia jak i wypoczynku.

Gmina składa się z dwóch głównych części.

Obszar ten rozwijał się intensywnie po 2004 roku, głównie dzięki budowie nowoczesnego hipodromu, na którym odbywały się olimpijskie konkurencje jeździeckie podczas Igrzysk Olimpijskich w Atenach i nowym drogom, które ułatwiły dojazd do lotniska Wspata.

Na korzyść tych zmian

Miasto straciło swój wiejski charakter, ale nadal słynie z upraw winorośli, olipek i pistacji.

W sezonie letnim ruch bywa tu duży.

W regionie znajdują się również cenione winnice, takie jak Papayanakos Winery, oferujące degustacje lokalnych win i możliwość poznania tradycji winiarskich regionu.

Historia osadnictwa w tym regionie sięga epoki kamienia, o czym świadczą liczne znaleziska archeologiczne.

W północnej części gminy znajduje się stanowisko archeologiczne we Wrawronie, gdzie można podziwiać świątynię Artemidy oraz odrestaurowane fragmenty galerii i inne pozostałości architektoniczne.

W pobliżu świątyni mieści się zmodernizowany muzeum archeologiczne, prezentujące eksponaty z różnych okresów historycznych regionu.

Dzięki bliskości Aten i lotniska oraz malowniczym krajobrazom, Markopoulo Mesogeas to świetne miejsce zarówno na wypoczynek, jak i do odkrywania greckiej historii i kultury.

W tej małej społeczności większość ludzi kojarzy się chociażby z widzenia, a turysta jest niemalże od razu zauważany.

Mieszkańcy czują się bezpiecznie i nikt nawet nie przypuszcza, że coś może zakłócić ich sielankę do momentu, aż owo zdarzenie nie następuje.

Dobrze sytuowana rodzina z klasy średniej, która w kręgu bliskich, znajomych i współpracowników uchodziła za szczęśliwe, kochające i wspierające się trio.

Czy naprawdę znamy tych, których uważamy za bliskich?

Jorgosa H. poznajemy jako 54-latka, który od wielu lat zatrudniony był w jednej z największych firm podróżniczych w kraju.

Posiadał międzynarodowe doświadczenie, a w hierarchii przedsiębiorstwa zajmował wysokie menedżerskie stanowisko.

Yorgos był szczęśliwym mężem 51-letniej Aspy oraz kochającym i spełnionym ojcem nastoletniej Maryny.

Od dzieciństwa jej wielkim marzeniem było, by móc pracować w przestworzach i pragnienie to udało się jej zrealizować.

Kobieta była towarzyska i empatyczna, a to bez wątpienia cechy, które niejednokrotnie pomagały jej na pokładzie samolotu i tonowały nerwowe sytuacje.

Ciekawostka historyczno-kulturowa

Praca na stanowisku stewardessy w Olympic Airways była marzeniem wielu młodych kobiet.

Była to elitarna profesja utożsamiana z luksusem, stylem i nienaganną prezencją, a same linie uchodziły za jedne z najlepszych na świecie.

Powstały na fundamentach wcześniejszych linii TAE , co na język polski przetłumaczyłabym jako techniczne i lotnicze eksploatacje.

Ich założycielem był Arystoteles Onassis.

Magnat żeglugowy, który nadał nowemu przewoźnikowi wyjątkowy, ekskluzywny charakter.

Symbol linii, sześć splecionych kół, nawiązywał do pięciu kontynentów, między którymi miały podróżować samoloty oraz do Grecji, stanowiącej serce tego połączenia.

Onassis doskonale zdawał sobie sprawę, że kluczem do sukcesu są ludzie, dlatego ogromne środki inwestował w szkolenia i rozwój swoich pracowników.

Piloci byli wybierani spośród najlepszych lotników greckiego wojska, a mimo posiadanego doświadczenia przechodzili dodatkowe, intensywne szkolenia w Wielkiej Brytanii.

Podobnie starannie dobierano mechaników i inżynierów lotniczych, co sprawiło, że Olympic Airways zyskały opinię jednych z najbezpieczniejszych linii lotniczych na świecie.

To one stanowiły jej wizytówkę i budowały prestiż marki w oczach pasażerów.

A ich stylowe uniformy zaprojektował sam Pierre Cardin.

Onassis pragnął, aby podróżni czuli się na pokładzie jego samolotów jak w luksusowym hotelu.

Dziś Olympic Airways to już tylko historia.

Ale ich logo i legendarne renoma wciąż budzą nostalgię i są rozpoznawalne w Grecji.

Przez kilka dekad linia ta symbolizowała grecki styl, luksus i doskonałość w lotnictwie, pozostawiając po sobie ślad jako jedna z najbardziej ikonicznych marek w historii awiacji.

Wracamy do naszej historii.

Tworząc szczęśliwą i kochającą się parę, postanowili zalegalizować swój związek.

Na początku wspólnego życia młode małżeństwo mieszkało w pięknym apartamencie na południowych przedmieściach Aten.

Korzystali z życia, podróżowali po całym świecie, spędzali wieczory z przyjaciółmi i uczestniczyli w ekskluzywnych wydarzeniach.

Ich szczęście dopełniło się, kiedy w 2000 roku Aspa urodziła dziewczynkę, która była zwieńczeniem miłości jej i męża.

Przeszczęśliwa mama obiecała sobie, że zrobi wszystko, żeby uczestniczyć w życiu swojej córki Maryny, wychowywać ją, kształcić i zapewnić jej najlepszy start w dorosłe życie.

Około 2008 roku, kiedy Maryna rozpoczęła swoją edukację, Aspo odeszła na wcześniejszą emeryturę, by poświęcić się całkowicie wychowywaniu córki.

Oprócz pracy stewardessy, drugim wielkim marzeniem Aspasiei było stworzenie szczęśliwej rodziny, co bez wątpienia udało się jej osiągnąć u boku troskliwego, lojalnego i oddanego Jorgosa, który kochał ją ponad wszystko.

I jak wspominał jeden z ich dawnych znajomych.

Byli wspaniałą parą, wszyscy ich podziwialiśmy.

Był inteligentnym mężczyzną, obdarzonym humorem i niewyobrażalnymi pokładami optymizmu.

Choć byli małżeństwem od lat, zachowywał się tak, jakby poznał ją dzień wcześniej.

Jej imię było zawsze na jego ustach.

Aspa z kolei była bardzo serdeczną, kontaktową i pełną życia kobietą, taką sąsiadką z naprzeciwka, która troszczyła się o męża i z ogromnym zaangażowaniem wychowywała ich dziecko.

Kilka lat później, kiedy sytuacja ekonomiczna im na to pozwoliła, państwo H przenieśli się do własnej trzypiętrowej willi w Markopoulou.

Trzeba zwrócić uwagę na fakt, że był to czas wielkiego kryzysu w Grecji, gdzie ludziom gwałtownie obniżano wynagrodzenia, masowo zwalniano ich z pracy, a firmy ogłaszały bankructwa.

Wielu ludzi straciło oszczędności życia i dach nad głową, nie mogąc spłacić kredytów, a to niejednokrotnie doprowadzało do rodzinnych dramatów.

Rodzina H była daleka od problemów, z jakimi zmagały się tysiące Greków.

Ich sytuacja ta nie dotyczyła.

Yorgos poświęcał się pracy, Marina uczęszczała do jednego z najlepszych i najdroższych prywatnych liceów w Atenach, a Aspa zaczęła wykazywać wręcz obsesyjne zainteresowanie przyszłością córki.

Ich plany były jasne.

Marina nie podejdzie do greckich egzaminów kończących szkołę, które byłyby przepustką w dostaniu się na studia tu na miejscu, tylko wyjedzie do Niemiec celem dalszej edukacji.

Chcąc dla Maryny jak najlepiej, zmieniała dziewczynie szkoły jak rękawiczki.

Nastolatka w ciągu trzech lat uczęszczała do trzech różnych szkół.

Gdziekolwiek szła z wizytą, matka musiała wiedzieć, z kim się spotyka, co to za rodzina, u której córka spędzi czas i kiedy ma przyjechać, żeby ją odebrać.

Choć kryzys gospodarczy ominął rodzinę, to początki innego kryzysu zaczęły być widoczne na horyzoncie.

Problemy psychiczne, z jakimi zaczęła zmagać się Aspa, stopniowo zaczęły przejmować kontrolę nad jej umysłem, wpływając tym samym na równowagę domowników.

Znajomi sądzili, że martwi się chorobą swojej matki, jednak nikt nie mógł przypuszczać, co działo się w jego domu.

Dotychczas nie było żadnych znaków, które mogłyby kogokolwiek zaalarmować, że w tej rodzinie dzieje się coś niedobrego.

Obawiała się, że Jorgos również jest śmiertelnie chory i że Marina po ich gwałtownym odejściu zostanie sama w tym okrutnym świecie.

Nic jej nie uspokajało, nawet szczęście córki zakochanej w chłopaku.

Aspat była przekonana, że chce on skrzywdzić Marinę, że ją oszuka i że ją wykorzysta.

Lęki przybierały na sile jak huragan, który niszczy wszystko, co spotka na swojej drodze.

Przeszła serię badań, które wykluczyły chorobę, jednak nie przyjęła tego do wiadomości.

Musi przygotować się na nieuchronną śmierć.

Piątkowego popołudnia, 13 października, zabrał ją do psychiatry, a specjalista przepisał pacjentce leki.

Każde z nich z własnymi obawami.

Aspa pogrążona w strachu przed śmiercią.

Tego samego wieczoru Marina opublikowała w swoich mediach społecznościowych niepokojącą wiadomość.

Nie chciałam tego przeżywać, ale nawet jeśli to były gówniane chwile albo chwile jak diamenty, to dzieliliśmy to porówno.

Nikt z najbliższych niczego nie podejrzewał, ale Aspa miała już plan.

W godzinach przedpołudniowych Jorgos zszedł do piwnicy, by wykonać pewne prace domowe.

Wersje zdarzeń, które potem nastąpiły, według śledczych są dwie.

Aspa weszła do pokoju Mariny trzymając w dłoniach dwa noże i zaatakowała ją z zamiarem odebrania jej życia.

W jej mniemaniu było to ocalenie córki przed życiem sieroty w tym mizernym i złym świecie w momencie, kiedy ona i Jorgos umrą z powodu ciężkiej choroby, z jaką oboje się zmagają.

Wersja druga zakłada, że Marina weszła do kuchni i zobaczyła matkę, która trzymając ostrza noża przy swojej szyi próbuje odebrać sobie życie.

Podjął próbę zdewastowania drzwi dostępnymi pod ręką przedmiotami, jak chociażby metalowe pręty, jednak te ani drgnęły.

Marina, choć w szoku, poraniona i krwawiąca, uciekła na balkon.

Rozpostarte gałęzie drzew rosnących obok zamortyzowały jej upadek.

Aspa zbiegła schodami na dół, chwyciła z kuchni trzecie ostrze i wybiegnąwszy na zewnątrz ponownie zaatakowała córkę.

Ostatkami sił podcięła sobie żyły, a śmierć przyszła powoli wraz z każdą kolejną kroplą krwi uchodzącą z jej ciała.

W desperacji chwycił siekierę, którą dostrzegł w pomieszczeniu i rozrąbał nią drzwi, uderzając w nie z całych sił.

Wybiegł na zewnątrz, ale po kobietach nie było ani śladu.

Kobiety nie dawały żadnych oznak życia.

Wszyscy stali poruszeni i zszokowani tragedią, jaka właśnie wydarzyła się w tej spokojnej okolicy, w tym bezpiecznym i stabilnym domu, w tej serdecznej i kochającej się rodzinie.

Pracownicy medialni w dyskretny sposób próbowali zbliżyć się do mężczyzny, który właśnie stracił ukochaną żonę i jedyną córkę.

Matka miała zawołać dziewczynę na taras ich domu, a gdy ta podeszła, kobieta chwyciła ją tak, jakby chciała zepchnąć ją z jego krawędzi.

Osoba z bliskiego kręgu rodziny H ujawniła, że skrywali o niej pewną tajemnicę i o tym się głośno nie mówiło.

Brat Aspy zmagał się z problemami psychicznymi i został poddany leczeniu w specjalistycznej klinice.

Mąż kobiety wspomniał, że mimo zaleceń dotyczących leków nie widział, aby Aspa brała tabletki.

Jak kobieta, która kochała swoje dziecko ponad wszystko, mogła odebrać mu życie?

Nie działa jak paranoiczny schizofrenik.

Wyjaśnia psychiatra Dimitris Suras i kontynuuje.

Wielu z tych pacjentów oprócz depresji rozwija również zaburzenia psychotyczne, które napełniają ich obsesyjnym lękiem o własne zdrowie, zdrowie bliskich oraz nieustanną chorobliwą koncentrację na sobie.

Kiedy więc podejmują decyzję o samobójstwie, często ich choroba popycha ich do zabicia jednej lub kilku ukochanych osób.

W ich umyśle tkwi przekonanie, że gdyby zostali sami, spotka ich nieszczęście.

Wierzą, że odbierając życie bliskim, tak naprawdę ich ratują.

Miłość, którą do nich czują, przekształca się w obsesję i zniszczenie.

Według doktora Surasa, osoby te nie są schizofrenikami.

Cierpią na chorobę, która objawia się skrajnym przygnębieniem, silnym, obsesyjnym lękiem, urojeniami i niestety często tragicznym zakończeniem.

Wymagają natychmiastowego leczenia farmakologicznego oraz hospitalizacji w specjalistycznej placówce psychiatrycznej nawet na mocy nakazu prokuratorskiego.

Czy taka choroba może pojawić się nagle?

Lekarz wyjaśnia, że zaburzenia psychiczne mogą pojawić się w każdym wieku, nawet u osób, które przez dekady nie wykazywały żadnych objawów.

W jej zniekształconej przez chorobę świadomości była przekonana, że chroni swoje dziecko przed przyszłym cierpieniem.

Specjalista apeluje, by nie ignorować niepokojących zachowań u bliskich, ponieważ w wielu przypadkach przymusowa hospitalizacja może być jedyną formą ratunku.

Choroba nie czyni człowieka złym.

To ona popycha go do dramatycznych decyzji.

Oprócz pogrążonego w żałobie męża i ojca oraz najbliższych, sporą część uczestników ceremonii stanowili koledzy i koleżanki nastolatki, którzy z białymi różami przyszli pożegnać rówieśniczkę.

Absolutna cisza spowiła wszystkich, którzy stali nieruchomo i z niedowierzanie patrzyli na dwie trumny.

Matki, która zamordowała swoją jedyną, wyczekiwaną i ukochaną córkę i córki, która miała wiele planów na przyszłość i której życie zostało zbyt wcześnie i brutalnie przerwane.

Choć mąż i ojciec tragicznie zmarłych kobiet tuż po tragedii udzielił kilku wypowiedzi dla mediów, od tamtej pory wycofał się z życia publicznego.

Dziękuję Ci drogi słuchaczu, że byłeś dziś ze mną i wysłuchałeś tej historii.

To najlepszy sposób by mnie wesprzeć i dać mi znak, że chcesz więcej takich historii.