Mentionsy

Fortepian to nagranie z płyty Henryk Wieniawski – Chamberworks.

Henryk Wieniawski, genialny wirtuoz, znakomity muzyk, który żył jednak w czasach przedfonograficznych.

Te ślady to oczywiście nagrania tych skrzypków, którzy bezpośrednio związani byli z Henrykiem Wieniawskim,

Jak wspomniano, żadnego nagrania się nie doczekał i nie uwiecznił dźwięku swoich skrzypiec, ale takich śladów tej stylistyki czy tego sznytu, tej tradycji wykonawczej możemy znaleźć chociażby dzięki Eugenowi Isajowi, który był studentem, był uczniem Henryka Wieniawskiego i którego tu już nagraniami dysponujemy.

Czy zatem zanim panowie zarejestrowali muzykę Henryka Wieniawskiego, wybrane utwory, o których za chwilę jeszcze porozmawiamy, trzeba było przeprowadzić niemalże śledztwo muzyczne?

Trzeba powiedzieć, że zdaje się, że to nagranie, które kilka dni temu miało swoją premierę, to najprawdopodobniej pierwsze na świecie nagranie utworów Henryka Wieniawskiego utrzymane w duchu tzw.

Wieniawski jest absolutnym fenomenem i ta praca dedyktywistyczna była tym bardziej trudna do przeprowadzenia.

Ponieważ większość źródeł, czy większość elementów, które wiodą nas do prawdy, do poznania prawdy, obrzmieniu jego instrumentu, do tego, jak faktycznie Wieniawski funkcjonował, to mocno uduchowione komentarze, bardzo mocno tak rozbudowane, powiedziałbym, lirycznie, a nawet beletrystycznie.

Czyli M-faza nie pomaga w odtwarzaniu rzeczywistości konkretów czasów Wieniawskiego.

Czy Wieniawski to już jest ten moment, kiedy na przykład wibracja, permanentna wibracja jest oczywistością, czy cały czas jeszcze jest dość rzadko stosowanym efektem?

Wieniawski prawdopodobnie jest jednym z pierwszych skrzypków, który używał tzw.

Zgółka, Mikołaj, Pawlaka, Piotr, Kukla, Jakub, Wieniawski.

Zresztą tutaj też warto zaznaczyć, że to właśnie komentarz Fritza Kreislera, który zachował się w źródłach pisanych, mówi o tym, że Wieniawski jest pierwszym ze skrzypków, który tak intensywnie wibracje stosuje.

Warto zaznaczyć, że w wydawanych materiałach Wieniawskiego nie tylko w tych rękopiśmienniczych, ale nawet w tych drukowanych pierwodrukach możemy często znaleźć tą indykację, to oznaczenie, gdzie należy wibrować, czyli pewnie te miejsca, w których szczególnie Wieniawski życzył sobie zintensyfikowania, wibrato, dźwięku jeszcze bardziej emocjonującego.

Na ile jesteśmy w stanie, czy na ile byli panowie w stanie ocenić, czy ona wynikała, ta intensywność, z emocjonalności Wieniawskiego, czy może z jego jakiegoś brzmieniowego ideału?

Chociażby nagranie Elżana Isaja, który przecież ze szkoły Wieniawskiego wyszedł.

Nie ma w zasadzie w twórczości, trudno mówić w twórczości Wieniawskiego o kluczu, bo przecież mówimy cały czas o utworach, w których to centrum stoją skrzypce.

Dlatego trudno mówić w przypadku Wieniawskiego o takim kluczu, którym możemy współcześnie się posługiwać.

Twórczości Wieniawskiego, które specyfikuje całość jego twórczości.

No i w zeszłym roku dojrzał też pomysł do tego, żeby zająć się Wieniawskim.

Czy Pana jako skrzypka Wieniawski inspiruje, intryguje?

Natomiast każdy skrzypek polski i myślę większość słuchaczy zrozumie jasne, że jako muzyk, skrzypek wychowany w Polsce, odebrawszy całe wykształcenie muzyczne tutaj, każdy z nas jest totalnie przyciągnięty Wieniawskim.

Absolutnie, stąd pomysł Wieniawskiego na historycznych instrumentach.

Cała koncepcja tej płyty to trochę próba odczarowania tego wszystkiego, co zostało nam wpojone w dzieciństwie i przez co przez całe życie Skrzypek musi się mierzyć z tym ideałem, z tym wyobrażeniem o Wieniawskim.

A pan ma wrażenie, że Wieniawski na instrumentach historycznych, czyli na takich, które funkcjonowały w momencie kiedy żył, kiedy tworzył, kiedy działał, brzmi jednak trochę inaczej?

Polecamy zatem Państwa uwadze płytę z muzyką Henryka Wieniawskiego, Wieniawski Chamber Works.