Mentionsy

Pozwala tym osobom na scenie odtworzyć różne sytuacje związane ze stratą, z szokiem, z tęsknotą, z jakąś taką falą uderzeniową, która się wydarza czasami długo po śmierci, żeby zrozumieć, żeby coś zobaczyć, żeby za pomocą mitu tak zejść do hadesu, czyli to jest odpowiednik dla nas tego stanu żałoby, który jest pewną tajemnicą.

I teraz, no właśnie ten mit i ta zabawa też w bogów i w boginie i w zejście do Hadesu pozwala jakoś spojrzeć na siebie.

Myślę o tym momencie, kiedy Orfeusz ogląda się za siebie i traci właśnie wtedy Eurydykę, którą już wyprowadza właściwie z tego hadesu, że my

I spójrzmy temu w oczy, dajmy sobie to przeżyć świadomie, jako dorośli ludzie, bo można stracić, jednocześnie wymazywać tą stratę i iść dalej do przodu, jak Orfeusz, który tak próbuje wyjść z Hadesu i uwierzyć w to, że wyciągnie Eurydyka na powierzchnię Ziemi.

Oczywiście w micie to jest po prostu, ja to czytam jako sadyzm Hadesu, Hadesa, przepraszam.

Zszedł do Hadesu.