Mentionsy

Gościem Poranka Dwójki jest Lech Dzierżanowski, współautor opracowania zatytułowanego pisma Romana Palestra.

Te fascynujące komentarze, audycje, spisane audycje, felietony i szkice Romana Palestra po raz pierwszy pokazują się drukiem.

I właśnie 2007 rok, stolecie urodzin Romana Palestra i robiliśmy płytę z Palestrem.

Oczywiście wynika to z bardzo trudnej i skomplikowanej biografii Palestra.

Ja się potem, potem tak wracałem do tego Palestra z różnymi projektami płytowymi.

Też już jakiś czas temu jest piękne wydanie niedokończonej niestety autobiografii Palestra, słuch absolutny.

Pod redakcją pani profesor Zofii Hellman, która jest też autorką jedynej chyba dużej monografii Romana Palestra.

Udało się namówić PWM do tego, żeby był współwydawcą i rzeczywiście tutaj udało nam się zebrać, jestem zachwycony tym zespołem współpracowników, ponieważ jak Państwo zobaczą, audycje Palestra są nie tylko poświęcone muzyce i literaturze, ale także sztukom plastycznym.

Zaczyna się od lat trzydziestych i zawiera różne, drukowane przez Palestra w artykułach, artykuły muzykologiczne w okresie międzywojennym, w różnych pismach wtedy wychodzących.

Później mamy też artykuły w różnych pismach i bardzo ważne w pierwszym tomie dwa duże eseje, które ukazały się w kulturze paryskiej zaraz po wybraniu przez Palestra Wolności w 51 roku.

Ale jeżeli chodzi o Palestra, jest tych audycji w takiej formie audialnej, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli kilkadziesiąt, nawet raczej tam trzydzieści.

Jan Nowak Jeziorański tak pisał o audycjach, o felietonach Romana Palestra.

Uporządkowaliśmy to już chronologicznie, tak że na przykład w drugim tomie, gdzie są sylwetki twórców głównie, mogą Państwo zobaczyć historię muzyki oczami Palestra.

W tematyce radiowej, w związku z czym wysnuwanie na przykład tego, że tam jakiegoś twórcy nie ma, czy jakiś jest, to nie do końca jeszcze mówi o naprawdę gustach Palestra, dlatego że po pierwsze to było podporządkowane cyklu rocznicowym, więc jak była rocznica Chopina, to Palester już czasami potem powtarzał tę samą audycję, także my wtedy nie powtarzamy, jeżeli jest parę audycji podobnych, to tylko czasami w przepisach informujemy, że jeżeli coś jest ważnego, to komentujemy to w ten sposób.

Otoczenie dla Palestra, który w 1940 roku znalazł się na Pawiaku, to nie było fajne otoczenie i Palester się źle czuł w Monachium, kiedy tylko mógł, uciekał.

Nowak sobie zdawał sprawę z wartości Palestra, ale jednocześnie oczywiście miał swoje cele polityczne.

To mi bardzo leży na sercu i mam nadzieję, że wreszcie teraz ruszymy z listami Palestra, ponieważ zachowało się 2000 listów do Palestra.

Natomiast jeżeli chodzi o Herlinga, który był przyjacielem Palestra, można powiedzieć, oni się poznali w Wolnej Europie, zanim jeszcze Herling przeniósł się do Neapolu i tam się zaprzyjaźnili i potem korespondowali.

Herlinga listy są w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, a listy Palestra znajdują się w Neapolu, ale zostały zdigitalizowane przez Bibliotekę Narodową i jak gdyby wiemy, co w nich jest.

Herlin Grudziński doceniał błyskotliwy styl Romana Palestra.

Troszkę zabawny jest komentarz Witolda Gąbrowicza, który nie poważał specjalnie ani malarza, ani pisarzy, ale darzył szacunkiem i uznaniem właśnie Romana Palestra i jego felietony.

Oni byli trudni, ale z drugiej strony w latach 50-tych, to też jest ciekawe, zachowało się parę listów Gombrowicza do Palestra, w których właśnie on pisze, że on nie ceni kompozytorzy, ale akurat pan, panie Romanie jest tu wyjątkiem, bo pan tutaj posiada również poza talentem kompozytorskim inteligencję.

Lech Dzierżanowski opowiadał o pismach Romana Palestra.