Mentionsy

Teatr Klasyki Polskiej we współpracy, jeśli się nie mylę, po raz pierwszy podjętej z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice przygotowuje premierę Tymona z Aten, sztuki Szekspira, ale w zupełnie nowym przekładzie Antoniego Libery.

Polskiej klasyki wzięliśmy się do Szekspira, którego granie uważamy za konieczność, ponieważ jego strategia poetycka, tak to nazwijmy, jest najwyższym wzorem poezji dla kręgu kultury europejskiej.

Polega na tym, że Szekspir nie mówi tak, tak, nie, nie.

Umie patrzeć na to, co Szekspir mówi przez ludzi nam współczesnych, jak w lustro.

Tymon Zaten to jest wybór w ogóle pokazujący jeszcze więcej sprzeczności niż wiele innych dramatów Szekspira, dlatego że jedni klasyfikują to, czy wydawałoby się, że przebieg fabularny sztuki klasyfikowałby ją jako tragedię, chociaż podobno pierwsza publikacja była w zbiorze zbierającym komedię Szekspira i zaraz dopytam o to, na ile jest tam się z czego śmiać.

Nie wiadomo czy był pisany jako jeden z pierwszych czy jako jeden z ostatnich dramatów Szekspira.

Czasami jest to czarny humor, częściej jest to czarny humor, ale czasami taki zwykły, słoneczny, który spotykamy u Szekspira.

Skąd pomysł, żeby zrealizować właśnie ten dramat Szekspira we współpracy z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych w Gardzienice?

Inny materiał tekstowy, inną literaturę, to on wybrał tego Szekspira, którego jeszcze nigdy nie robił.

Mnie się ta propozycja też wydała warta zachodu, warta wysiłku całej instytucji Teatru Klasyki Polskiej, bo Szekspir generalnie jest świętem dla aktorów.

Jest poza tym tak, że ten język Antoniego Libery, znany także z innych przykładów Szekspira, a mnie przede wszystkim z przykładów Becketa, jest mi jakoś bliski.

Ja oddycham tym językiem, oddycham od dawna, jest mi on bliski, rozumiem go, wydaje mi się, że Szekspira znakomicie uczytelnia, nie pozbawiając go wymiaru poetyckiego, wymiaru wieloznacznego, pełnego sprzeczności, jak to w poezji.

Chce mi się powiedzieć, że to jest podstawowy żywioł tego widowiska, mimo że oczywiście wypowiadane tam są liczne słowa Williama Szekspira.

To szukam trzecim uchem muzyki, żeby jej nie zaprzeczyć, żeby się jej chwycić, bo ona ma nadzwyczajną moc niesienia tej poezji szekspirowskiej.

Znaczy wejście do takiej łaźni, którą sobie fundujemy Szekspirem czy jakimś Sofoklesem,