Mentionsy

Autobiografia Al Pacino to jest duże wydarzenie na światowym i polskim rynku wydawniczym.

Al Pacino to rzeczywiście taka legenda, legend.

Al Pacino po prostu.

Jest moment w tej książce, kiedy chyba córeczka Al Pacino pyta tatę, tato, ty jesteś Al Pacino?

Więc mamy tych paru aktorów, takich jak Robert De Niro właśnie, czy Al Pacino.

No a na tym tle Al Pacino był

Tymczasem Al Pacino wchodzi na ekran raczej jako taka właśnie kulka energii.

Także gdzieś mam wrażenie, że poprzez tą ekranową personę Al Pacino gada do nas wciąż ten wieloetniczny, robotniczy Nowy Jork, którego już nie ma.

Wręcz postać, która dzisiaj, można powiedzieć, już odsyła do najsłynniejszych filmów lat 70., ale taka, o której mało wiemy, więc mi się też bardzo podobało, że możemy trochę zajrzeć do tej piaskownicy i że w sumie tak stara się Pacino dosyć bezpretensjonalnie

Al Pacino został uznany za karykaturę samego siebie.

No i takich comebacków Pacino było trochę więcej właśnie, bo Zapach kobiety, remake włoskiego filmu swoją drogą, no ale też role potem u Michaela Manna czy u Briana de Palmy i wydaje mi się, że dosyć mocno został Pacino skojarzony z kinem gatunkowym, kryminalnym, gangsterskim czy

Oczywiście on jest policjantem w Gorączce Mana, ale oczywiście wszyscy czekamy na ten jedyny moment, kiedy Pacino i De Niro mają wspólną scenę.

Ale Pacino mówi, że w sumie metoda, każdy jakby trochę ma swoją.

Tak, tutaj ostrożnie się wypowiadając, bo też to nie jest temat, z którym się tak dobrze znam, ale Pacino nigdy nie miał tego momentu, który De Niro miał, czyli nazwę to momentem wściekłego byka.

Nie znajdziemy takich transformacji fizycznych u Al Pacino.

Ale Al Pacino nie, on jakby nie idzie w tą stronę.

Bardzo bym chciał zobaczyć Al Pacino na scenie.

Nie wiem, czy to będzie możliwe w Europie czy też w Stanach, ale myślę, że tutaj tracimy część tej twórczości z horyzontu, jeśli tej scenicznej wersji Pacino nie znamy, ale też chciałem nawiązać do pewnego

No, ta opinia tylko rośnie i możemy w internecie znaleźć też montażówki właśnie Pacino jako takiego bardzo ekspresyjnego, wręcz

Natomiast ostatnie 20 lat to jest Al Pacino jako taki zjadacz sceny, trochę można powiedzieć.

Tak, chociaż ja myślę, że to jest trochę niesprawiedliwe, bo Al Pacino kiedyś go reżyser wypuści na takie właśnie ekstremalne rejestry, to on oczywiście bardzo chętnie wpada w taką przesadę, w taki właśnie krzyk, wrzask.

Trochę zasłużona sława, ale też za szufladkowanie, bo Al Pacino potrafi więcej niż tylko siarczyście zakląć i krzyknąć.

Zdecydowanie, a w takim razie wspomniałeś o życiu Carlita w filmie rzeczywiście niesamowitym i dla Pacino i w karierze De Palmy.

Czy masz jakieś inne ulubione role czy momenty Al Pacino?

No to te dwie role to są takie naprawdę ogromne osiągnięcia, ale Al Pacino to zawsze przyjemność na niego patrzeć, więc też cieszę się, że ta książka się pojawiła, bo to też taka trochę dla nas przypominajka, żeby sobie włączyć jakiś film z Alem Pacino.