Mentionsy

Opowiada o współpracy Edwarda Dwurnika ze zmarłym w 2024 roku Andrzejem Szczygłem, scenarzystą i reżyserem filmów dokumentalnych.

Andrzej Szczygieł pracował dla wytwórni filmów dokumentalnych, oświatowych, przepraszam, w Łodzi.

I był jeszcze drugi reżyser filmów dokumentalnych, Wojciech Wiśniewski, młodszy od niego.

To co Andrzej nam opowiadał, to widać było, że oni byli bardzo na boku w stosunku do innych prawdziwych, w cudzysłowie, dokumentalistów.

On jest opisywany jako film dokumentalny, ale tak naprawdę jest to film stricte artystyczny i pewne sceny właściwie w całości są zagrane czy jakby zainscenizowane w taki wielki performance czy happening dziejący się właśnie na terenie działki Państwa Szczegółów.

I to są te momenty dokumentalne, więc to jest bardzo takie wszystko dziwne w tym filmie.

Dla nas dzisiaj, z dzisiejszej perspektywy, kiedy taty nie ma i nie możemy go zobaczyć przy pracy, te momenty, kiedy on maluje tę głowę, maluje oko tej głowy, w sensie jakby nakłada rysy na nią, tak jak maluje obraz, czy momenty, kiedy maluje takie kolorowe policzki i czoła kobietom, starszym paniom, które biorą udział w tej właśnie inscenizacji, to są momenty dokumentalne.

Najbardziej dokumentalnym filmem z tych trzech jest polska Nike.

To był dosyć potężny kurator europejski, który w 1982 roku robił Dokumenta VII.

Jemu te obrazy potrzebne były, bo on bardzo precyzyjnie skonstruował dokumenta 7.

I było bardzo mało artystów, bo dokumenta to jest ogromny pokaz zawsze.

I najpierw zaprosił go na Dokumenta 7 właśnie.

I w tym sensie on jest faktycznie najbardziej dokumentalnym filmem.

Dwurnika, fundacji, która opiekuje się spuścizną artysty, dokumentacją, ale co myślę bardzo, bardzo istotne, tworzy cyfrowy katalog dzieł wszystkich Edwarda Dwurnika.