Mentionsy

Bo Maria Morozowicz, córka Rufina i Walerii, została żoną Jana Szczepkowskiego.

Jana Szczepkowskiego kojarzymy chyba najbardziej z tych realizacji, gdzie te formy ludowe przetrawia przez nowoczesną formę taką kubistyczną, ale te prace wczesne, one jeszcze takie nie są, prawda?

Czy na wystawie Willi Waleria, stałej wystawie twórczości Jana Szczepkowskiego zobaczymy pracę z tego wczesnego okresu, o którym rozmawiamy?

To też jest bardzo ciekawe, że takim pomysłem Szczepkowskiego na prowadzenie tych zakładów dębnickich było tworzenie krótkich serii.

Beato, w jaki sposób twórczość Szczepkowskiego, czy ta wczesna, czy ta późniejsza, o której za chwilę będziemy rozmawiać,

Ciekawe właśnie pod tym względem, że one są takie, zwłaszcza w tym dojrzałym okresie twórczości Szczepkowskiego, są ta geometria, te rytmiczne podziały przestrzeni na trójkąty, okręgi, linie.

Ta linia projektowa od razu sama się tutaj nasuwa dzięki tym formom po prostu, które możemy obserwować na płaskorzeźbach, rzeźbach Jana Szczepkowskiego.

Mieliśmy niesamowitą przyjemność pracy z tymi dziełami sztuki i z inspirowaniem się formami Jana Szczepkowskiego.

To rzeczywiście sukces, który jednocześnie można powiedzieć ukonstytuował styl Szczepkowskiego w zasadzie już do końca.

Tam są takie artykuły, że spadają czapki z głów, że chylą i biskupi i arystokraci i prości ludzie, że tam przychodzą i oglądają kapliczkę Szczepkowskiego i się zachwycają.

To jest pierwsza taka wystawa w Polsce Jana Szczepkowskiego.

Zowia Stryjeńska, jeszcze wracając do wystawy paryskiej, zaprojektowała też plakat do tej wystawy, przepiękny, który też był jednym z elementów moich inspiracji, naszych inspiracji projektowych, ponieważ ważne dla nas było, żeby do tych głównie gipsowych modeli rzeźb i rzeźb, płaskorzeźb Szczepkowskiego

Cóż, rzeczywiście, Zofia Stryjeńska przede wszystkim była bardzo ceniona jako artystka przez samego Szczepkowskiego.

Ta wystawa paryska otworzyła chyba najciekawszy, najbardziej płodny okres w twórczości Jana Szczepkowskiego.

Elementem całego programu i również ta sala, która została w zasadzie własnoręcznie przez Szczepkowskiego wykonana o takim modernistyczno-ludowym powiedzmy wystroju, bardzo szlachetnym.

Również jedzono i pito przy stole wykonanym przez Szczepkowskiego, bo jeszcze to tak gdzieś przemknęło tylko delikatnie, że Szczepkowski był również świetnym meblarzem i zaprojektował między innymi właśnie wystrój do jadalni, także wystrój do jadalni w apartamencie prezydenckim na Zamku Królewskim w Warszawie.

I to zdjęcie ja dodam, przy którym, to zdjęcie, na którym widzimy i Rufina Morozowicza i Walerię, Waleria siedzi tam w centrum, i Marię Morozowicz i Szczepkowskiego, a u Rufina siedzi na kolanach wnuczka Hania, to zdjęcie się stało taką inspiracją dla mnie do stworzenia programu kulturalnego i w ogóle do myślenia o tym miejscu, bo takie było to myślenie początkowe, żeby wyjść od tego stołu i że ta sztuka się spotyka przy tym stole i że dalej chcemy, żeby tak było.

Idąc wyżej mamy właśnie wystawę stałą Szczepkowskiego, która się otwiera, a na najwyższym piętrze taką, powiedzmy, przestrzeń hotelową, do której właśnie już niedługo, mam nadzieję, zaprosimy artystów, bo ogłosiliśmy konkurs na pierwszą rezydencję, tak zwaną rezydencję swobodną.

Ponieważ przez wiele, wiele lat mieszkańcy Milanówka, którzy znają historię Walerii, znają historię Szczepkowskiego.

My jako dzieci chodziliśmy tam do ówczesnego Muzeum Szczepkowskiego, więc gdzieś tam w naszej świadomości zawsze ten artysta był.

Rozmawiamy o dwudziestoleciu międzywojennym, o Willi Waleria jako miejscu pracy i życia Jana Szczepkowskiego, jego żony, Walerii Morazowicz-Szczepkowskiej, ale też w okresie wojny to było ważne miejsce, które dawało schronienie, prawda?