Mentionsy

W studiu Polskiego Radia w Łodzi jest Diana Dąbrowska, filmoznawczyni, dyrektorka artystyczna Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Omasza Kieślowski w Sokołowsku.

Dziś 30 rocznica śmierci Krzysztofa Kieślowskiego.

Wiemy doskonale, że Andrzej Wajda na językach w tym roku bardzo wyraźnie, no ale nie zapominamy o innym wielkim twórcy filmowym, o Krzysztofie Kieślowskim.

Rzeczywiście ten rok bezapelacyjnie należy do Andrzeja Wajdy, ale chciałam szczególnie ci podziękować, wam podziękować, że możemy jednak dzisiaj, szczególnie dzisiaj przypomnieć o Krzysztofie Kieślowskim, bo rzeczywiście tutaj zbiega się kilka

Krzysztof Zanussi mówi szeroko w ogóle o tym, co Kieślowski zrobił w dokumencie.

Tak, że ta Francja tutaj jest punktem odniesienia, a Kieślowski sam dla siebie jest punktem odniesienia.

I to jak tak naprawdę te głosy ze świata, też poprzez ten festiwal międzynarodowy Omasza Kieślowski.

Kieślowski w Azji, Kieślowski gdzieś w Australii, Kieślowski w Ameryce.

To jak kino może zawładnąć czyimś życiem, że to wciąż jest magiczne w Kieślowskim, że on może u kogoś rozpocząć tę miłość do kina, a zarazem ma tę moc, żeby właśnie impregnować tę pasję i cały czas jest coś takiego, to jest magia, że w zależności jak się jest w życiu, przynajmniej ja tak mam, ale rozmawiam naprawdę z wieloma

Krzysztof Kieślowski.

Popada niestety czasami w takie interpretacje trochę, nawet takie rejony kiczu, które wydają mi się całkowicie krzywdzące dla Krzysztofa Kieślowskiego, ale jest tak, jakby to rzeczywiście była taka aura nad tymi filmami.

Ale rzeczywiście ta bardzo osobista twórczość, bo Fellini, a Kieślowski, no tutaj podejście do amatora, te filmy były w jakiś sposób osobiste.

30 lat bez Krzysztofa Kieślowskiego.

Tutaj bohater przegrywa, zaczyna od nowa, więc tu wydaje mi się, że w ogóle taki wątek Krzysztof Kieślowski i taka narracja jak z gier komputerowych, to jest bardzo, bardzo fajny wątek na osobną audycję.

I Kieślowski w pewnym momencie odkrywa, że istnieje coś takiego, tam oczywiście Zizek ze znaną sobie ironią jak gliceryna, że nie śledzisz tej prawdziwej łzy, która kosztuje kogoś czasami całe życie, tylko możesz to wywołać u aktorów.

Też mam wrażenie, że żyły w odbiorcach, bo tak wiele fabuł, ale też dokumentów Krzysztofa Kieślowskiego, kiedy się kończy, to tak naprawdę zaczyna się w widzu.

Ale właśnie ja bym zwróciła uwagę, że nawet jak Krzysztof Kieślowski przechodzi do aktorów, właśnie do scenariuszy, które pisze oczywiście razem z Krzysztofem Piesiewiczem, to bardzo ważna współpraca w jego życiu, definiująca można wręcz powiedzieć.

I jest to fascynujące, jak w każdej działce ten człowiek, Krzysztof Kieślowski, potrafił właśnie czule i prawdziwie odnosić się po prostu do człowieka.

Te wszystkie wywiady z nim, to jak bardzo my pamiętamy i naprawdę, jeżeli człowiek zaczyna się interesować kinem, trafia na ten dokument I'm So So, jest dokument Still Alive, jest dużo jakby takich migawek nawet na YouTubie, to mogą być z jakichś międzynarodowych, że pamiętamy jego, który mówi o kinie, często z papierosem w ręku, w okularach, prawda, te mądre oczy Kieślowskiego.

30 lat bez Krzysztofa Kieślowskiego.

Warto sięgnąć po filmy o Krzysztofie Kieślowskim, o których wspomniałaś, spojrzeć w te oczy.

30 lat bez Krzysztofa Kieślowskiego.

To tak jakby żyć w świecie bez tożsamości, to słowa Krzysztofa Kieślowskiego.

Tam jest autentyczne zmęczenie materiału i ja też przyznam, że to spojrzenie w Krzysztofa Kieślowskiego, ono...

Czy na Krzysztofa Kieślowskiego taki wgląd zmienia się wraz z rozmowami z przyjaciółmi, współpracownikami, współpracowniczkami, które odsłaniają mi właśnie też często za sprawą tego festiwalu i też jak tworzymy Archiwum Krzysztofa Kieślowskiego w Sokołowsku.