Mentionsy

W studiu ze mną jest Justyna Czarnota-Misztal, nowo wybrana dyrektorka Instytutu Teatralnego.

Nie wiem, pewnie była też taka część środowiska, która bardzo, która mnie chciała i to wspierała i słyszałam takie głosy, ale moja historia jest, myślę, przede wszystkim moją osobistą historią, wyjątkową, ponieważ pracowałam w Instytucie Teatralnym między rokiem 2010 a 2022.

I zrezygnowałam potem z tej pracy, zostałam freelancerką, ale bardzo i przez cały czas pracy w instytucie, ale też podczas freelancerskiego życia cały czas zajmowałam się teatrem i bardzo kocham teatr.

Jest ministerialną instytucją, która pośredniczy w kontaktach pomiędzy ministerstwem a teatrami, ale też w ogóle środowiskiem teatralnym.

Przecież środowisko teatralne w Polsce to nie tylko teatry instytucjonalne, ale też organizacje pozarządowe o tym charakterze, ale też bardzo wiele amatorskiej twórczości o charakterze teatralnym funkcjonuje w Polsce.

Więc na pewno jest to takie wyjątkowe, że mamy kontakt z bardzo wieloma osobami, podmiotami, grupami, teatrami i mam taką myśl, że słyszymy, znamy to środowisko naprawdę w taki bardzo wnikliwy sposób.

Z jednej strony takich kompetencji, których rozumiem jako znajomość życia teatralnego, pejzażu teatralnego w Polsce, osób, które w tym środowisku pracują.

Pedagożki teatru, ale też menadżerskie.

Jestem ciekawa w takim razie, jak pani widzi te główne ścieżki, te główne role, jakie ma do wykonania Instytut Teatralny w najbliższych latach.

Kierunek był nieco ku historii, ku dokumentacji dorobku polskiego teatru.

Oczywiście było sporo inspirowanych inicjatyw takich społecznych, czy wychodzenia teatru też do na przykład mniejszych ośrodków.

No obie dyrektorki mają background dokumentalistek i pracy w archiwum, bo to też podstawą tego miejsca jest właśnie archiwum i dokumentacja Polskiego Teatru, która jest w nim prowadzona, no trzeba powiedzieć jasno, jest sercem Instytutu.

I myślę, że Instytut przez te lata realizował bardzo różne projekty i właśnie wspierające i historyczne ujęcia, ale też takie powiedziałabym nowoczesne myśli, które towarzyszą teatrologii.

Co oznacza, że rozdajemy, pośredniczymy pomiędzy ministerstwem a teatrami we wspieraniu konkretnych kierunków.

I tutaj są właśnie na przykład takie programy jak Teatr Polska, który jest dofinansowaniem dla teatrów, żeby dojeżdżały do małych ośrodków.

Jak Lato w Teatrze, czyli projekt na dwutygodniowe warsztaty artystyczne dla dzieci i młodzieży.

A teraz jeszcze od tego roku prowadzimy największy program ministra w dziedzinie teatr, czyli program Teatr.

Konkurs fotografii teatralnej, żeby odpowiadały na potrzeby publiczności.

No i oczywiście też jako pedagożkę teatru bardzo mnie interesuje,

Doprowadzenie do takiej sytuacji, w której naprawdę każda osoba w Polsce wie, że może pójść do teatru i widzi ten teatr w różnych miejscach.

To znaczy, wie, że nie tylko musi pojechać do oddalonej miejscowości, żeby pójść do teatru instytucjonalnego, jakkolwiek może to zrobić.

Ale też może pójść do swojego domu kultury, czy może zobaczyć teatr w szkole i czuje się swobodnie z życiem teatralnym.

W ogóle z takim pojęciem, jak życie teatralne.

Też pedagogika teatru, która właśnie jak już pani kilkukrotnie powiedziała, jest jednym z takich ważnych

No z pań mocnych stron i z tych kompetencji, które mogą pani pomagać na tym stanowisku, to jest taki obszar, który wydaje mi się pokazuje, jak możemy wprzęgać instytucje teatru w rozwiązywanie czy naświetlanie różnych innych problemów.

Tak, na pewno to jest taka część, taka dziedzina, która też traktuje teatr jako narzędzie i do zmian społecznych, czy do jakiegoś uwrażliwiania społecznego, no ale też pedagogika teatru ma taką część, w której wspiera bycie w teatrze, chodzenie do teatru jako wydarzenie, ale też odczytuje języka teatralnego na jakimś poziomie.

Uważam, że to są po prostu... Po pierwsze, teatr sam w sobie... Ja jestem daleko od takiej myśli, że część osób ma kompetencje, żeby odbierać teatr.

A jeśli tak jest, to potrzebujemy rozmawiać o tym, że tak jest i sprawiać, żeby ze wszystkich stron i z takiej strony wspierania osób odbiorczych, ale też z takiej strony środowiska teatralnego,

Dialogować ze sobą nawzajem, żeby możliwe było uczynienie teatru dostępnym po prostu.

Tak, też to ją może omówię na kolejnym poziomie, bo tak jak powiedziałam, z jednej strony jest to poziom publiczności, ale z drugiej strony na przykład jest to poziom środowiska teatralnego.

Tak, że uważam, że wielkim zasobem naszym jest to, że popatrzymy na środowisko teatralne jako na różnorodne,

Różnorodne osoby, różnorodne grupy teatralne, z których każda ma trochę inną estetykę, inny klucz doboru tekstu, inny sposób kontaktu z publicznością, gdzie w środowisku jest miejsce i na teatr instytucjonalny, i na teatr amatorski, i na teatr niezależny.

Ja zresztą mam wrażenie, że akurat właśnie w Instytucie Teatralnym to jest troszkę taka tradycja.

Ona nie jest zupełnie transparentna i oczywista, ale Elżbietę Wrotnowską-Gmys również zatrudniał pierwszy raz w Instytucie Teatralnym Maciej Nowak.

Chcę natomiast powiedzieć, że ponieważ jesteśmy też instytucją umieszczoną w Warszawie i w tym kontekście mamy też salę teatralną, to chcę powiedzieć, że w tej chwili pracujemy nad transparentnymi zasadami jej udostępniania dla właśnie środowiska.

Jak będzie wyglądał już w najbliższych tygodniach, miesiącach Instytut Teatralny przekonamy się niebawem.

A ja zapraszam w swoim imieniu do Instytutu Teatralnego, na Jazdów 1, Między Łazienkami.

Jest u nas pięknie, można do nas przyjść, jest u nas kawiarnia, biblioteka wspaniała, ze wspaniałymi pracowniczkami i z równie wspaniałymi pracowniczkami księgarnia o charakterze teatralnym, więc na pewno spędzicie państwo u nas dobrze czas, a jeszcze wieczorem można wziąć udział w jakimś wydarzeniu artystycznym, także zapraszamy.

Będziemy na poszczególne wydarzenia zapraszać, a moim państwa gościem była Justyna Czarnota-Misztal, nowa dyrektorka Instytutu Teatralnego.