Mentionsy

Kuratorką wystawy Aleksander Minorski.

Aleksander Minorski.

Muszę się przyznać, że nazwisko Aleksander Minorski

Tak, rzeczywiście nazwisko Minorskiego nie jest powszechnie, nie było powszechnie znane.

Też monograficzną, pokazującą zdjęcia Minorskiego z Woli, więc różne osoby wspominały o Minorskim, ale faktycznie jest to postać szerzej zapomniana, a bardzo, bardzo niesłusznie, bo

Rozbudziłaś ciekawość naszych słuchaczy mówiąc, że była to postać Aleksander Minorski.

Ja bym chciała, żebyśmy trochę przybliżyli Państwu Aleksandra Minorskiego, zanim będziemy mówić o jego

I tam Aleksander był najstarszym dzieckiem Minorskich.

Ojciec, Jan Minorski, dość szybko umiera i z tego powodu matka decyduje się, żeby wrócić do Warszawy.

I to doświadczenie, myślę, że bardzo ważne dla całej rodziny, ale dla samego Minorskiego, było na pewno jakoś formujące po prostu.

Minorski wyjeżdża do Krzemieńca, gdzie w gimnazjum pisze maturę.

Myślę, że Minorski tam mógł tak po raz pierwszy zetknąć się z fotografią, chociaż przede wszystkim poznaje tam archeologię.

Jesteśmy w latach trzydziestych i Minorski po półtora roku, być może troszkę dłużej jeszcze był studentem choćsteczki, wydaje się, że nie, musi podejmować się bardzo różnych prac.

Zresztą z Fordem Minorski jako drugi reżyser robi jeden film, Zaginiony,

Kiedy możemy mówić o tym, że rodzi się fotograf minorski?

W jednym jest podpisane jako właśnie Minorski jako autor.

Minorski robi wtedy zlecenie, właśnie wchodzi do wnętrz mieszkań robotniczych.

I Minorski zdaje się ma takie marzenie, żeby opublikować książkę.

Tak, rzeczywiście ten koniec lat 30. to jest taki moment, kiedy Minorski jest bardzo właśnie widoczny, bardzo dużo publikuje w prasie, bardzo różnej i zostaje też zaangażowany do współpracy w ramach I Kongresu Dziecka.

No ale to jest też taki moment i taki pretekst dla władzy, żeby po raz kolejny aresztować Minorskiego, który jest, bo o tym chyba nie wspomnieliśmy, trochę zaczęłyśmy o tej polityce mówić, ale Minorski jest już wówczas zdelegalizowany, ale był członkiem Komunistycznej Partii Polski, to jego poglądy komunistyczne były na pewno widoczne i z tego powodu

Ta broszura i tak podpis pod jednym ze zdjęć pod tytułem, a my w niewoli ubydła, jest odczytany jako krytyka bezpośrednio władzy i jest powodem aresztowania Minorskiego i dostaje wyrok więzienia w Berezie Kartuskiej.

Po 20 latach wraca i tu trochę przeskoczymy tę historię osobistą Minorskiego.

Było w pewnym sensie niespodziewane, bo tak jak wiedziałam, że Minorski fotografował w latach trzydziestych, to ta jego historia jeszcze późniejsza była zupełną dla mnie rewelacją.

Są o tyle szczególne, że tak jak wspomniałeś, Minorski wraca do Warszawy, wraca do Polski i jako osoba, która właściwie nie ma tego doświadczenia, które jest doświadczeniem bardzo wielu osób, które mieszkały w Warszawie, to znaczy doświadczenie okupacji,

Aleksander Minorski, Muzeum Warszawy.

Który trzeba wiedzieć, że to były pochody jednak, w których brało się udział pod przymusem, ale ta perspektywa Minorskiego jest szczególna i warto chyba też ją przypomnieć.

Mam wrażenie, że znasz dobrze już Aleksandra Minorskiego.

I Minorski jest o tyle szczególny też, że jest po prostu bardzo blisko tych sytuacji i on nie czerpie z nich jakichś bezpośrednich korzyści, tylko po prostu opowiada te historie i poprzez pokazywanie ich i takie aktywne uczestnictwo

Nie powiedziałyśmy, że Karolina zaprosiła też współczesnych artystów do tego, żeby spojrzeli na twórczość Minorskiego w sposób inny.

Aleksander Minorski, Fotografia to interwencja.

Proszę Państwa, Aleksander Minorski był bohaterem spotkania w Głębi Ostrości.