Mentionsy

Witajcie drodzy słuchacze w dzisiejszym materiale.

Czas, w którym powinniśmy się łączyć i być dla siebie.

Siąść przy wigilijnym stole.

Pamiętajcie.

Spędźcie ten czas dobrze.

Hinsdale.

XX wieku do Hinsdale przyjechała rodzina Dundee, Phil i Clara Dundee.

Nie było w nim nic, co sugerowałoby tragedię, nic, co ostrzegałoby przed czymkolwiek, od dom, który przetrwał więcej niż niejedno pokolenie.

Po przeprowadzce codzienność układała się normalnie.

Dzieci wybierały pokoje.

W ciągu dnia farma sprawiała wręcz sielskie wrażenie.

Nie dźwięk, nie widok, lecz wrażenie.

Jakby powietrze było gęstsze.

Z czasem powtarzane w wywiadach i relacjach stały się pierwszymi udokumentowanymi świadectwami tego co dziś znamy jako historię Hinsdale House.

Było to raczej subtelne, a jednocześnie przenikające napięcie.

Klara próbowała racjonalizować to uczucie.

Stał nieruchomo, a napięcie wokół było niemal namacalne.

Jednak tym razem nie reagował normalnie.

Jakby ożył w jednej sekundzie.

Każdy dźwięk i każdy cień zyskiwał wtedy nowe znaczenie.

To wyglądało jak ostrzeżenie.

Sygnał, że w tym domu dzieje się coś, co wymyka się logice.

Co kilka kroków zatrzymywał się i węszył powietrze.

Była świadkiem zachowania, które nie miało logicznego wytłumaczenia, a mimo to wydawało się boleśnie realne.

Poruszanie się po wnętrzu przestawało być oczywiste.

Wtedy stawały się wyraźniejsze, bardziej namacalne.

Ale nie tylko Klara dostrzegała te subtelne manifestacje.

Coś, co dla nich było widzialne, a dla dorosłych pozostawało niewidzialne.

Przedmioty, które sama odkładała w konkretne miejsca, zmieniały swoje położenie.

Książki starannie ułożone na półkach znajdowała na podłodze.

Nawet drobne rzeczy osobiste.

Nie były to sceny gwałtowne ani dramatyczne.

Przedmioty po prostu zmieniały miejsce.

Klara zapisywała, dzień po dniu, świadoma, że każdy drobiazg, każdy przesunięty przedmiot może mieć znaczenie.

Każda notatka, która wyszła spod jej ręki, stawała się częścią kroniki domu, który powoli zaczynał odsłaniać swoje prawdziwe oblicze.

Kompletnie nie.

Kroki przyspieszyły, szelesty stały się wyraźniejsze.

I w tym momencie poczuła coś jeszcze.

Wcześniejsze modlitwy Clary, jak już wiecie, zamiast przynieść ulgę, wywołały w domu jeszcze silniejsze reakcje.

Zgodził się on przyjechać, by zobaczyć dom i porozmawiać z rodziną, co takiego się dzieje.

Przyjechał jako zwykły kapłan i nauczyciel, z pokorą, powagą i gotowością wysłuchania, oceny oraz pomocy, o ile było to oczywiście możliwe.

W pewnym momencie poprosił o wsparcie Ala Tanausa, znanego medium i badacza zjawisk paranormalnych, który przebywał w okolicy, w związku z wykładem i zgodził się dołączyć do wizyty, oferując swoją wrażliwość i doświadczenie.

Nie pojawiały się demony ani gwałtowne manifestacje.

Nie określał go jako opętanego w dosłownym sensie, ale wyraźnie zaznaczał, że doświadczenia związane z tym miejscem wykraczają poza proste wyjaśnienia psychologiczne czy też naturalne.

I wreszcie.

Jakby zabranie ich ze sobą tylko pogłębiło ciężar atmosfery, która na dobre wrosła w to miejsce.

Gdy wreszcie zamknęli drzwi po raz ostatni, światło poranka wydawało się nienaturalnie jasne, a powietrze zbyt słodkie.

Jednak wszystkie były krótkie, ostrożne.

To, co niegdyś było domem rodziny Dundee, z czasem stało się historią opowiadaną samą sobie.

Lata mijały, a budynek trwał w swojej samotności, jednocześnie odpychając i przyciągając tych, którzy próbowali zrozumieć coś, co inni uznali już za niewytłumaczalne.

Cleese postanowił nadać temu miejscu nowe życie.

Najważniejszą z nich jest książka Hinsdale House and American Hunting, autorstwa Daniela Cleesa, wydana w 2016 roku we współpracy z Timem Joyce'em oraz redaktorem E.R.

Dzięki niej legenda domu zyskała solidniejsze, faktograficzne podstawy, a kolejne pokolenia mogły poznać szczegóły życia rodziny Dandy, opisy nocnych zjawisk oraz pierwsze interwencje duchowne.

Jego obecność przypomina echo, dźwięk, który nigdy nie milknie całkowicie.