Mentionsy

Poznajmy postać Williama Hearsta.

Ojciec George Hearst uznaje, że póki co nie może mu pozwolić kierować poważnym biznesem.

George Hearst nigdy nie interesował się prasą, był inżynierem górnictwa.

Zaraz po objęciu San Francisco Examiner William Hearst zdał sobie sprawę, że lokalny dziennik to dopiero początek.

szefa niedzielnego wydania Morilla Goddarda wraz z całym zespołem niedzielnym New York World, Salomona Caravallo oraz młodego Artura Brisbanea, który zostanie w przyszłości redaktorem naczelnym Imperium Prasowego Hearsta i znanym felietonistą.

Kolejną ważną postacią jest James Montaunch, którego Hearst przejmuje z Portland Oregonian.

Gdy Hearst kupuje Penny Journal, bo tak nazywano gazetę kosztującą zaledwie jednego centa, na nowojorskim rynku prasowym konkuruje aż 16 tytułów.

W tym sam Pulitzer, który nie zauważa, że Hearst wypowiada mu wojnę nakładową.

Hearst daje im swobodę w działaniu i uznanie.

Hearst zdaje sobie również sprawę, że to zwykli obywatele głosują na polityków, a będą głosować na tych, których on wskaże i tak prasa staje się orężem politycznej walki.

Dziennik Hearsta koncentruje się głównie na promowaniu polityki partii demokratycznej.

Demokraci nie zawsze są zwycięzcami, ale Hearst nie wie, co to przegrana.

Ale Hearst i tak zyskuje, bowiem w rok po przejęciu podupadającej gazety nakład numeru powyborczego, wliczając wydanie wieczorne i niemieckojęzyczne, przekracza półtora miliona egzemplarzy, co stanowi rekord dotąd niespotykany w historii świata.

W międzyczasie Hearst dostrzega nowy temat, który ma przynieść zainteresowanie czytelników.

Presja na administrację rośnie, gdy Hearst osobiście włącza się do relacjonowania sytuacji na Kubę.

Hearst najpierw próbuje uzyskać ułaskawienie Kosio poprzez kampanię listową i petycję podpisaną przez 15 tysięcy osób, w tym matkę prezydenta McKinleya i wdowę po prezydencie Konfederacji, Jeffersonie Davisie.

Prośby do rządu hiszpańskiego, w tym do królowej regentki Hiszpanii, nie przynoszą niestety skutku, a rzekome próby przekupstwa przez ludzi Hearsta doprowadzają do deportacji jednego z reporterów.

Hearst wysyła na Kubę reportera Karla Deckera, człowieka czynu, któremu powierza misję zorganizowania ucieczki Koszjo.

Hearst wykorzystuje historię Koscio, promując nowy typ dziennikarstwa, które nie tylko obserwuje i opisuje, ale gdy trzeba, działa.

Po wypowiedzeniu wojny Hearst osobiście płynie na Kubę z niewielką armią reporterów.

Przywódca kubańskich rebeliantów, generał Calixto García przekazuje Hearstowi kubańską flagę podziurawioną kulami w dowód uznania dla jego doniosłej roli w wyzwoleniu Kuby.

Hearst przypisuje sobie, że doprowadził do wojny, ale są to tylko przechwałki.

Po zatonięciu Maine i przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny nakład dziennika The Morning Journal regularnie przekracza milion egzemplarzy, ale relacje z wojny kosztują zresztą nie tylko Hearsta.

Journal od początku nie przynosi zysków, przeciwnie, przez pierwsze trzy lata pożaru kilka milionów dolarów, które Hearst dołożył z zysków wypracowanych przez kopalnie, lasy i hodowlę.

Teraz, gdy Hearst ma już ugruntowaną pozycję, jego ambicją staje się polityka.

Zakłada agencję King Futures Syndicate, która zajmuje się sprzedażą treści i nie tylko powstałych w korporacji Hearsta.

A o drugiej, czasem ciemniejszej stronie Williama Hearsta opowiem już za chwilę.

Gdy wybucha I wojna światowa, William Hearst otwarcie staje się przeciwnikiem Imperium Brytyjskiego.

Hearst wciąż do nich dokłada z górnictwa, hodowli, bydła i leśnictwa, które zapewniają ogromne dywidendy wypłacane przez Hearst Corporation.

Kapitan statku dr Hugo Eckna przylatuje z Niemiec, aby zabrać na pokład fotografa i trójkę korespondentów Hearsta.

Tu warto wspomnieć, że zarówno w gazetach Hearsta jak i Pulitzera kobiety często były reporterkami.

Hearst jest zbyt dużym graczem, by zbankrutować, ale jego nie omija recesja.

Wiosną 1935 roku Hearst staje się otwartym przeciwnikiem Roosevelta.

Z biegiem czasu opinia Hearsta jako wydawcy mocno podupadła.

I choć nadszarpnął on wizerunkiem Hearsta, jego pozycja jeszcze przez trzy dekady była silna.

Ale po kryzysie i kolejnym wprowadzeniu oszczędności, w połowie lat 30., Hearst nie zatrudnia już najlepszych reporterów, redaktorów i felietonistów, mogących prowadzić poważne kampanie społeczne.

Roosevelt rozwija stosunki dyplomatyczne ze Związkiem Radzieckim, a Hearst jest zagorzałym antykomunistą.

którą nomen omen otrzymał za serię artykułów wychwalających osiągnięcia komunistów, uznaje publikację Hearsta za nieprawdziwe i przedstawia jako próbę zepsucia dobrych relacji sowiecko-amerykańskich.

Hearst rusza z kolejną kampanią, ale tym razem popełnia błąd.

W 1934 roku Hearst udaje się do Berlina, by osobiście przeprowadzić wywiad z nowym przywódcą nazistowskich Niemiec.

Tym razem Hearst grzmi z oburzeniem, zwracając się do samego Hitlera, że z flagi narodowego socjalizmu robi symbol narodowego okrucieństwa.

Póki co kończą się lata trzydzieste, a sytuacja Hearsta robi się groźna.

Próba wypuszczenia na rynek kolejnych obligacji nie przyciąga inwestorów, bo wszyscy wiedzą, że Hearst jest bankrutem.

W 1937 roku Hearst Corporation staje w obliczu nakazanej przez sąd reorganizacji.

Tu musimy się cofnąć o kilkadziesiąt lat i wspomnieć, że w 1903 roku Hearst poślubił Millicent Wilson, z którą ma czwórkę dzieci.

Ale od roku 1920 żyją w separacji, bowiem po nieudanych startach w wyborach Hearst znajduje pocieszenie w ramionach aktorki Marion Davies.

Po pięciu latach związku Hearst i Davies stają się bohaterami wyjątkowej plotki.

Podczas przyjęcia na jachcie Hearsta miał on nakryć swoją partnerkę, choć precyzyjniej będzie ją nazwać jednak kochanką, bo z żoną nigdy się nie rozwiódł, w ramionach reżysera Thomasa Insa.

Marion Davies miała z Hearstem córkę, Patricia Lake.

Gwiazda Marion Davies przygaza, a firmy Hearsta są w opałach.

Niestety nie wystarcza to na spłacenie długów i w 1941 roku Hearst musi sprzedać aż 20 tysięcy przedmiotów, wśród których znalazły się obrazy Van Dycka, pastorały, kielichy mszalne, kredens Carola Dickensa, ambony, witraże, broni zbroje, kamizelka George'a Washingtona oraz Biblia Thomasa Jeffersona.

Dragońska wyprzedaż, zwiększenie nakładów prasy i przychody z reklam podczas II wojny światowej wyprowadzają Hearst Corporation na prostą.

Po wojnie Hearst wraca do swojej posiadłości San Simeon, a nawet wznawia jej rozbudowę i zaczyna odbudowywać kolekcję dzieł sztuki.

W roku 1974 nowy rozdział rodzinnej sagi Hearstów pisze wnuczka Williama, Patricia Hearst.