Mentionsy

Poznajmy postać Hanna van Meegeren.

Ustalono, że van Steve Sande działał w imieniu Hanna van Meegeren, malarza i antykwarysty.

29 maja do drzwi domu Van Meegerena przy Kaisergraacht 321 w Amsterdamie puka Job Pühler, oficer holenderskiej służby wewnętrznej.

Meegeren wyjaśnia, że nabył obraz od arystokratycznej holenderskiej rodziny, która wyemigrowała do Włoch.

Meegeren odmawia i zostaje aresztowany.

Niemcy rzeczywiście zwrócili obrazy do holenderskich muzeów, ale brakowało dowodów na udział w transakcji konsorcjum i Meegerena.

Aresztowanie Meegerena jest sensacją dla prasy, która przedstawia go jako kolaboranta i zdrajcę.

Po sześciu tygodniach pobytu w więzieniu bez nikotyny, alkoholu i morfiny, Meegeren jest wrakiem.

W końcu Meegeren nie wytrzymuje.

Doskonale zdaje sobie sprawę, że jeśli zeznania Meegeren'a okażą się prawdą, może go co najwyżej oskarżyć o sfałszowanie podpisu Virmira.

W 1928 roku Wiengarden natrafił na obraz Franza Halsa i poprosił Meegeren, aby go odrestaurował.

Jego wyczyn był doskonałym sposobem na ośmieszenie krytyków, których Meegeren szczerze nienawidził za to, że zniszczyli jego karierę.

Dyplom Akademii pozwolił Meegerenowi na otwarcie własnej pracowni i zgromadzenie uczniów.

Wtedy Meegeren zrozumiał, że jego talent jest mniej wart od opinii ludzi, którzy nie mają pojęcia o sztuce.

Pierwsza wystawa Meegerena spotkała się z dobrym przyjęciem.

Meegeren rozpoczął romans z żoną Bohra, aktorką Johanną Jo Orelmans, który trwał kilka lat i doprowadził do rozwodu Hanna.

W środowisku żartowano, że Meegerenowi lepiej nie przedstawiać żon.

W 1932 roku Meegeren razem z Joe wyjechał na lazurowe wybrzeże.

Meegeren tylko na to czekał.

Podczas przesłuchania Meegeren przyznaje, że w ciągu kilku lat namalował uczniów z Emmaus, Ostatnią Wieczerzę, Umycie Nóg, Izaka Błogosławiącego Jakuba, Głowę Chrystusa oraz dwa płótna Petera Dechogena, wnętrze ze stojącą kobietą i grających w karty.

Meegeren przyznaje się, że skupował małowartościowe, siedemnastowieczne płótna, zmywał częściowo lub całkowicie znajdujące się na nich sceny i malował nowe.

Meegeren to wykorzystał.

Teraz Meegeren nie jest już kolaborantem ani oszustem, jest bohaterem narodowym, który nie tylko ośmieszył ekspertów, ale zrobił durnia z Hermana Göringa.

Meegeren mówi prawdę.

W tej sytuacji sędzia chce, by Meegeren udowodnił, że potrafi sfałszować Virmira.

Han van Meegeren opuszcza areszt i w budynku alianckiej komisji do spraw sztuki w Amsterdamie ma namalować kopię istniejącego obrazu Virmira.

Meegeren zgadza się, stawia jednak warunek.

Meegeren nie był kolaborantem, jest bohaterem.

12 października 1947 roku uśmiechnięty Meegeren wchodzi do sali sądowej udekorowanej jego Wirmirami.

Kiwał potakująco głową słuchając wystąpień biegłych, którzy mieli odpowiedzieć na pytanie czy obrazy zostały namalowane w XVII wieku czy obecnie i czy mógł je namalować Meegeren.

Wyrok roku więzienia jest niczym nagroda, a zebrana na sali sądowej publiczność nagradza Meegeren'a brawami.

Niestety Meegeren umiera na zawał serca kilka dni po wydaniu wyroku.

Część historyków sztuki mówi po cichu, że przynajmniej niektóre obrazy będące przedmiotem sprawy sądowej to autentyczne wyrmury, a Meegeren, chcąc zarobić więcej pieniędzy, namalował kilka falsyfikatów.

Jednak nowsze badania wykazują, że XVII-wieczne spoiwa farb zachowują się podobnie jak żywica stosowana przez Meegeren'a.

Badania dokumentów wykazały, że Meegeren w 1940 roku faktycznie kupił od Abrahama Hondiusa obraz ze sceną myśliwską.

Komisja ekspertów po kilku wcześniejszych kompromitacjach próbowała ratować nadszarpnięty autorytet i biegli dopasowali wyniki badań do zeznań Meegeren.

Twierdzi, że pojechał do Włoch i w dawnej pracowni Meegeren w Nicei odnalazł tę drugą.

Odmawia jednak przeprowadzenia badań, które mogą potwierdzić, że dzieło namalował Meegeren.

Willa i pracownia Meegeren'a zostały przeszukane przez policję już w maju 1945 roku.

Sprawę wirmirów van Meegeren'a rozstrzygnięto ostatecznie dopiero w latach 60.

Za ich autora uznano genialnego fałszerza Hanna van Meegeren'a.