Mentionsy

Poznajmy postać Frances Perkins.

Wśród zebranych na ulicy jest Frances Perkins.

Urodziła się w Bostonie, w stanie Massachusetts jako Frannie Perkins.

Jako szefowa nowojorskiego biura Perkins bardzo szybko zyskuje rozgłos, energicznie walcząc o wprowadzenie prawa ograniczającego czas pracy kobiet i dzieci.

25 marca 1911 roku Perkins wraz z przyjaciółkami pije herbatę w Greenwich Village na Manhattanie.

Do jej składu trafia również Frances Perkins.

Podczas prac w komisji Wagnera Perkins zyskuje szacunek i uznanie wielu polityków.

Perkins zaczyna walkę o zmianę warunków pracy.

Te przepisy zostaną niebawem zastosowane i w innych miastach i stanach, a pod naciskiem Perkins staną się również prawem federalnym.

W tym czasie Perkins zaczyna odczuwać trudności związane z tym, że wciąż jest panną.

Prawo jednak nie zakłada takiej możliwości i Perkins musi walczyć o nazwisko w sądzie.

Wygrywa i do końca życia pozostanie panią Perkins, choć przez niektórych i tak będzie nazywana panią Paul C. Wilson.

W 1919 roku gubernator Al Smith uznaje dokonania Perkins w pracach Komisji Wagnera oraz w walce o prawa kobiet i dzieci w miejscu pracy, wspiera jej kandydaturę do Komisji Przemysłu Stanu Nowy Jork.

Wiele spraw omawia się na prywatnych spotkaniach albo w elitarnych klubach dla dżentelmenów, do których Perkins nie może nawet wejść.

Choć Smith będzie później twierdzić, że zatwierdzenie kandydatury Perkins nie wynikało z płci, to niektórzy senatorowie stanowi przyznają po cichu, że chodzi nie tyle o płeć,

Nominację Perkins Senat Stanowy zatwierdza 18 lutego 1919 roku.

Po 6 miesiącach pracy komisarz James Lynch nazwał wkład Perkins nieocenionym, dodając, że ze względu na pracę, jaką wykonała panna Perkins, jestem przekonany, że więcej kobiet powinno zajmować wysokie stanowiska w departamentach stanowych.

Po 10 latach w 1929 roku nowo wybrany gubernator Nowego Jorku Franklin Roosevelt nominuje Perkins pierwszym komisarzem do spraw przemysłu stanu Nowy Jork.

Zdobywając szacunek i wsparcie różnych frakcji politycznych, Perkins udaje się umieścić Nowy Jork na czele listy miast wprowadzających postępowe reformy.

A o dalszych osiągnięciach Frances Perkins opowiem już za chwilę.

W marcu 1933 roku nowy prezydent Franklin Roosevelt proponuje Perkins dołączenie do gabinetu.

Bowiem od 1920 roku kobiety mają już w Stanach Zjednoczonych prawo głosu, a równocześnie z dezaprobatą Amerykańskiej Federacji Pracy, która dostrzega, że Perkins nie ma poparcia organizacji związkowych.

W grudniu 1933 roku felietonista The Washington Post zarzucił Perkins, że zaniedbuje obowiązki towarzyskie.

Perkins jest jednym z głównych architektów Nowego Ładu, kierując ustawodawstwem i nadzorując wdrażanie.

Niestety wyłącznie do mężczyzn, z czym nie może pogodzić się Perkins i dlatego dzięki pomocy żony prezydenta udaje jej się uruchomić program obozów szkoleniowych dla kobiet, które przez pół roku uczą się i pracują, przygotowując do służby w ochronie przyrody i leśnictwie.

W 1938 roku Perkins jedzie do Genewy, gdzie 13 czerwca wygłasza przemówienie w Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Tym samym kończy się trwająca 12 lat kadencja Frances Perkins.

W 1952 roku po śmierci męża Perkins odchodzi z Komisji Służby Cywilnej.

Perkins umiera 14 maja 1965 roku.

Zgodnie z jej życzeniem na nagrobku umieszczone zostaje nazwisko Perkins Wilson.

Perkins miała chłodną osobowość i była bardzo powściągliwa.

Trudno wymienić, w jak wielu miejscach w Stanach Zjednoczonych uczczono pamięć Frances Perkins.

Główna bohaterka, Frances Baby Houseman, mówi na początku filmu o sobie, o tym, że imię otrzymała po Frances Perkins.

To małe mrugnięcie okiem, bo akcja filmu rozgrywa się w 1964, a jak pamiętamy, Perkins zmarła w 1965.

Postać Perkins i jej walka o równouprawnienie kobiet pojawia się również w broadwayowskim musicalu Annie.