Mentionsy

Poznajmy postać Charlesa Ponziego.

Latem 1919 roku włoski imigrant Charles Ponzi otwiera w centrum Bostonu małe biuro.

Ponzi analizuje koszty i dochodzi do wniosku, że sprzedając stronę reklamy taniej niż konkurencja i tak zarobi 75 tysięcy dolarów rocznie.

I kończy rozmowę żegnając Ponziego chłodno.

Ponzi doznaje olśnienia.

Ponzi czuje jednak, że można by zarobić więcej kupując kupony w kraju o wysokiej inflacji, a takich w Europie nie brakuje.

Ponzi jest w kropce.

Ponzi proponuje, by usiadł, ale Daniels ani myśli.

Ponzi czeka, aż będzie musiał wziąć powietrze i odpowiada tak samo.

Druga setka trafi na konto Ponziego.

Dlatego pożyczoną setkę Ponzi postanawia wydać na druk materiałów reklamowych.

Trudno się więc dziwić, że pod koniec roku 1919 Ponzi znajduje 18 osób gotowych zaryzykować po 100 dolarów, by zgarnąć pokaźny procent.

Mało tego, rozpowiadają w mieście, że Ponzi spełnił obietnicę.

Ponzi zachowuje pokerową twarz.

Na to Ponzi ma gotową odpowiedź, właściwie pytanie, a skąd pan wie, że się nie da?

Ponzi pożycza francuskiemu rządowi ich równowartość, czyli milion dolarów, a jako zwrot odbiera 50 milionów kuponów, za które otrzyma amerykańskie znaczki.

Inspektorzy są tak skołowani, że przyznają Ponziemu rację.

Chce zainwestować u Ponziego 500 dolarów.

Wystawi mu weksel, który Ponzi zdyskontuje w banku.

Ponzi wybucha śmiechem.

Ponzi przynosi je oczywiście z powrotem.

Wykupienie pakietu akcji nie wystarcza do przejęcia, ale właściciele nie wiedzą, że za ich plecami Ponzi dogadał się z innymi włoskimi akcjonariuszami.

Wtedy Ponzi przypomina mu rozmowę sprzed roku.

Z początkiem czerwca 1920 roku aktywa Ponziego mają wartość 5 milionów dolarów.

Krótko mówiąc, Ponzi od marca nie otrzymał żadnych kuponów i doskonale wie, że suma jego zobowiązań jest wyższa od wartości posiadanych aktywów.

Ponzi odpowiada wymijająco, wymieniając europejskie kraje, w których pieniądz szybko traci na wartości.

Ponzi nie dowierza.

Ale dzięki nim Ponzi wpada na nowy pomysł.

Ale hojny gest to dobra reklama wśród Polonii, która chętnie inwestuje u Ponziego pieniądze.

Ponzi śmieje się, że milion nie robi na nim wrażenia.

Prawnicy Ponziego muszą się napracować, ale po kilku godzinach udaje im się ugasić pożar w zarodku.

Ponzi musi jednak grać w abang.

W sobotę 24 lipca w Boston Post ukazuje się artykuł opisujący Ponziego w pozytywnym świetle.

Pod artykułem, w którym Ponzi skromnie mówi, że Kolumb odkrył Amerykę, Marconi Radio, a on tylko odkrył jak zarabiać pieniądze i oczywiście dodaje, że swoim klientom oferuje 50% w 45 dni,

McMaster spublikuje tekst, w którym informuje, że Ponzi jest niewypłacalnym oszustem.

Kasa wypłaca, a Ponzi uspokaja, rozdając ludziom w kolejce pączki i kanapki, co studzi złe nastroje.

Po upadku Banko Zarossi, który nomen omen prowadził piramidę finansową, Ponziego oskarżono o fałszerstwo czeku na 400 dolarów, za co został skazany na 3 lata więzienia.

Po odbyciu kary Ponzi wędrował po Stanach Zjednoczonych i mając się różnych zajęć.

Muszą pokazać świadkom zdjęcie, by potwierdzić, że bostoński biznesmen Charles Ponzi to Carlo Ponzi.

Ekspert powołany przez biuro prokuratora okręgowego przedstawia raport, w którym czarno na białym stoi, że po sprzedaży aktywów i spłaceniu zobowiązań z pominięciem obiecanych odsetek Ponziemu zabraknie 4 milionów dolarów.