Mentionsy

Czytając w prasie o wypadku, młody 25-letni pilot Charles Lindbergh doszedł do wniosku, że pokonanie Atlantyku jest paradoksalnie mniej niebezpieczne niż jego zimowe loty z pocztą na trasie St.

Wtedy Lindbergh zrozumiał, że aby pokonać Atlantyk, musi znaleźć producenta, który zbuduje dla niego specjalny samolot.

Lindbergh był początkującym pilotem.

W lutym podpisano umowę, a już w kwietniu po serii lotów próbnych Lindbergh ochrzcił maszynę imieniem Spirit of St.

Po kilku lotach testowych, wczesnym rankiem, w piątek 20 maja 1927 roku, Lindbergh wystartował z lotniska Roosevelt Field na Long Island.

Wystarczy powiedzieć, że kilka miesięcy później Lindbergh opisał wszystko w książce.

Gdy Lindbergh dotarł do wybrzeże Anglii, wiadomość o zbliżającym się samolocie wysłano do Paryża.

W Paryżu Lindbergh otrzymał najwyższe francuskie odznaczenie – Legię Honorową.

W czasach wielkiego kryzysu gospodarczego Lindbergh, mający niespełna 30 lat, był zamożnym i wpływowym człowiekiem.

Lindbergh miał konserwatywne poglądy.

Ale nie dla Lindberghów.

Po 21.00 Lindberghowie usłyszeli hałas na zewnątrz swojej willi w Hopeville, nieopodal Nowego Jorku, ale pułkownik uznał, że to pewnie bezpańskie psy.

Lindbergh był jednak sam.

Władze nie chciały się zgodzić na negocjacje, ale Lindbergh wykorzystał znajomości z wpływowymi politykami, wstrzymując działania policji i dzięki pomocy emerytowanego nauczyciela, który pośredniczył w kontaktach z porywaczami, przekazał okup w zamian za obietnicę wskazania miejsca pobytu dziecka.

Znaleźli notes ze szkicem drabiny i komplet dłut, w którym brakowało jednego, akurat tego, które leżało na parapecie w domu Lindberghów.

Na szafie w pokoju Hauptmanna był wyryty numer telefonu i adres nauczyciela, który pomagał Lindberghowi.

Po narodzinach kolejnego syna przenieśli się na małą czteroakrową wyspę, którą Lindbergh kupił u wybrzeża Francji.

Ale to inne podróże zwróciły uwagę prasy i są do dzisiaj opisywane w biografiach Lindbergh,

Lindberghowie są tutaj, a naziści dowodzeni przez Göringa robią dla nich wielką akcję.

Linia lotnicza Lufthansa zorganizowała herbatkę dla Lindberghów, a później zaprosiła ich na przejażdżkę masywnym czterosilnikowym Junkersem G-38.

Schreyer, który był na pokładzie samolotu, napisał Gdzieś nad Wannsee Lindbergh sam przejął stery i zafundował nam kilka bardzo stromych nachyleń i inne, drobne manewry.

Lindbergh był pierwszym Amerykaninem, któremu pozwolono pilotować najnowszy niemiecki bombowiec Junkers Ju 88 i myśliwiec Messerschmitt Bf 109.

Göring wręczył Lindberghowi Krzyż Komandorski Orderu Orła Niemieckiego.

Sam Lindbergh pisał o tym wydarzeniu w swoich dziennikach tak.

We wrześniu 1938 roku Lindbergh przekazał francuskiemu rządowi, że Luftwaffe posiada 8 tysięcy samolotów i może produkować półtora tysiąca miesięcznie.

Na naleganie ambasadora USA, Josepha Kennedy'ego, Lindbergh napisał też tajną notatkę do Brytyjczyków, ostrzegając, że militarna odpowiedź Wielkiej Brytanii i Francji na naruszenie Układu Monachijskiego przez Hitlera będzie katastrofą.

Jednak Lindbergh nie odpowiedział.

Lindbergh, głosząc swoje poglądy, przemawiał do tłumów w Madison Square Garden i na stadionie Sawyers Field w Chicago.

Po tym przemówieniu prezydent Roosevelt powiedział do sekretarza skarbu Henry'ego Morgenthau, jeśli jutro umrę, chcę żebyś wiedział, że jestem absolutnie przekonany, że Lindbergh jest nazistą.

Lindbergh wbrew temu, co głosił wcześniej jako amerykański patriota, postanowił walczyć.

O służbie w lotnictwie nie było mowy, ale Lindbergh przyjaźnił się od dawna z Henrym Fordem.

Agent specjalny FBI pisał w raporcie, że gdy Ford i Lindbergh się spotykają, rozmawiają głównie o Żydach.

21 maja 1944 roku Lindbergh jako cywil odbył swoją pierwszą misję bojową.

Podczas jednej z misji był eskortowany przez porucznika Roberta McDonnella, który odmówił ponownego lotu z Lindberghiem, ponieważ nie chciał być znany jako facet, który zabił Lindberga.

Po wojnie Lindbergh pełnił funkcję konsultanta szefa Sztabu Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych oraz konsultanta linii lotniczych Pan American w Europie.

Ta w końcu przyznała, że Charles Lindbergh jest ojcem trójki jej dzieci.

W końcu wyszło na jaw, że Lindbergh miał również romans ze swoją sekretarką w europejskim biurze w Baden-Baden i jest ojcem kolejnej dwójki dzieci.

Mało tego, na krótko przed śmiercią Lindbergh napisał listy do kochanek, prosząc, aby zachowały tajemnice tak, by jego żona Anna nigdy się o tym nie dowiedziała.

Testy DNA potwierdziły, że Charles Lindbergh poza pięciorgiem dzieci z Anną, nie licząc oczywiście zamordowanego Charlesa Juniora, jest ojcem siedmiu nieślubnych dzieci urodzonych w związkach z trzema kobietami.

Pisarka Reve Lindbergh, najmłodsza z dzieci Charlesa i Ann, w wydanej w 2008 roku autorefleksyjnej książce Forward from Here napisała Ta historia ukazuje absolutnie bizantyjskie warstwy oszustwa ze strony naszego wspólnego ojca.