Mentionsy

Poznajmy postać Bernarda Tapie.

To jednak Izbie Lekarskiej nie wystarczy i kilka lat później Bernard Tapie zostanie skazany na rok więzienia w zawieszeniu za fałszywą reklamę Care Assistance.

Ich zdaniem dopuścił się oszustwa, bo plakat przedstawiał pięć karetek pogotowia, a naprawdę Tapie miał tylko dwie.

Na razie jest jednak rok 1977 i Tapie ma na koncie kilka porażek biznesowych, co wprost przekłada się na wiedzę i doświadczenie i tak zostaje inżynierem-konsultantem w założonej przez siebie firmie Sema, specjalizującej się w restrukturyzacji nierentownych przedsiębiorstw.

Tapie, aby go uratować, odkupuje je za 12,5 miliona franków, właściwie za bezcen, ledwie jedną dziesiątą wartości.

Tapie nic sobie z tego nie robi.

Tapie chce zbudować wokół niego nową drużynę wyścigową i poprzez swoje przedsiębiorstwa przeznacza na to 10 milionów franków.

W 1980 roku Tapie Zafranca kupił upadającego producenta i właściciela sklepów ze zdrową żywnością La Vie Cleo.

Inwestycje w sport ponownie przynoszą Tapie zainteresowanie i uwagę mediów.

Nie da się ukryć, że Tapie potrafi to wykorzystać.

Tapie zastępuje zabawki sobą.

Popularność Tapie i jego renoma sprawnego biznesmena zwraca uwagę producentki telewizyjnej Marie Bruyere, która proponuje mu prowadzenie w pierwszym programie państwowej telewizji TFA talk show Ambition, czyli ambicje.

Tapie w programie emitowanym na żywo prezentuje młodych ludzi do 25 lat i ich pomysły na uruchomienie nowatorskiej firmy.

Widzowie zadają pytania i głosują, dzwoniąc w trakcie programu, a Tapie znajduje inwestorów.

Służy przede wszystkim ambicjom Tapiego.

Tapie jednak dostrzega, że działalność społeczna przynosi mu spore korzyści.

W tym czasie kariera biznesowa Tapie rozwija się w oszałamiającym tempie.

Podobny los spotyka kilka innych firm, a Tapie staje się jednym z najbogatszych ludzi we Francji.

Kariera polityczna Bernarda Tapie rozpoczyna się pod koniec 1987 roku po spotkaniu z prezydentem Francji, François Mitterrandem.

Tapie przyjmuje za probatą i pomimo wątpliwości socjalistów uznających go za prawicowca, startuje do wyborów w Marsylii.

Na jego szczęście Rada Konstytucyjna unieważnia wybory, stwierdzając nieprawidłowości w liczeniu głosów na Tissier, którego Tapie pokonuje zarówno w pierwszej, jak i w drugiej turze wyborów uzupełniających, zostając deputowanym w Zgromadzeniu Narodowym.

A o tym, co zaprowadzi Bernarda Tapie do więzienia, dowiemy się już za chwilę.

Gdy Tapie dowiaduje się o tym, zgłasza się na ochotnika.

Tapie zaczyna być rozpoznawalnym politykiem, a jednocześnie nie porzuca biznesu.

Dla Bernarda Tapie to nie tylko okazja biznesowa.

Tapie od razu zmienia logo zastępując kwiat lotosu trzema paskami, a rok później podkupuje znajki Roba Strassera, który projektuje znaną nam do dzisiaj piramidkę.

W 1992 roku po kolejnych wyborach François Mitterrand naciska na nowego premiera, Pierre'a Bérégo-Voy'a, aby powierzył Tapie teke ministra.

Tapie zostanie ministrem, jeśli poświęci się wyłącznie polityce.

Tapie przystaje na to, ale pod jednym warunkiem.

Georges Trinchant, właściciel Cassin Gry i kilkudziesięciu firm, zarzuca Tapie niewłaściwe wykorzystanie aktywów w firmie dystrybucyjnej Toshiba we Francji, w której byli wspólnikami.

A zgodnie z przyjętą niedawno ustawą nakazującą rezygnację z urzędu po postawieniu zarzutów, Tapie musi złożyć dymisję.

Tym razem Zgromadzenie Narodowe uchyla Tapie Immunitet.

Bernays początkowo zaprzecza, ale po kilku tygodniach pobytu w areszcie przyznaje, że stał za próbą przekupstwa, ale działał na polecenie Bernarda Tapie, który jest w poważnych tarapatach, bo nie dość, że ciążą na nim zarzuty przekupstwa, to jeszcze w trakcie śledztwa manipulował świadkami.

Trener Valencien twierdzi, że Bernard Tapie spotkał się z nim w swoim biurze i poprosił o przedstawienie wersji wydarzeń, która go uniewinni.

Jedni robią z Tapie męczennika politycznej nagonki, inni widzą w nim skorumpowanego polityka i kapitalistę, który zbił majątek na podejrzanych machinacjach finansowych.

Tapie walczy jak lew.

Ten, kto doprowadził francuską piłkę nożną do szczytów, nie może być przyczyną jej upadku, pisze do Tapie Noël Le Gret, prezes francuskiego związku piłkarskiego.

Dla Bernarda Tapie uratowanie Olympic staje się sprawą honoru.

Ale Narodowa Komisja Kontroli, której przewodniczy André Soulier, prezes partii republikańskiej w regionie Rodanów i zdeklarowany przeciwnik polityczny Bernarda Tapie, odmawia zgody na wywalczony uczciwie awans do pierwszej ligi.

Muszę zatem odejść, mówi Tapie i rezygnuje z funkcji, dodając, że to jeden z najsmutniejszych dni w jego życiu.

Kolejny cios w marcu 1994 roku zadaje bank Crédit Lyonnais, ogłaszając upadłość Bernarda Tapie.

Tapie nie pozostaje bierny, oskarża bank o działanie na jego szkodę, wykazując, że sprzedał Adidasa grupie inwestorów, w tym dwóm spółkom offshore, co pozwoliło mu uzyskać zysk kapitałowy w wysokości 2 miliardów 600 milionów franków.

Rzecz w tym, że Crédit Lyonnais jest spółką Skarbu Państwa i Tapie oskarża kierownictwo powołane przez Partię Socjalistyczną o próbę wyeliminowania go z polityki i walkę w wyborach do europarlamentu.

Tapie zostaje skazany za korupcję na 2 lata więzienia i 5-letni zakaz sprawowania funkcji publicznych.

Konsorcjum ma zapłacić Bernardowi Tapie 135 milionów euro odszkodowania, ale rok później Sąd Kasacyjny uchyla wyrok i sprawa zaczyna się toczyć od początku.

Ma to jednak opłakany skutek dla Bernarda Tapie, któremu sąd nakazuje zwrot 403 mln euro oraz 35 mln odsetek.

W grudniu 2017 roku po pięciu latach śledztwa do sądu trafia kolejny akt oskarżenia, tym razem przeciwko Bernardowi Tapie i jego współpracownikom.

Dwa lata później wszyscy zostają uniewinnieni, ale prokuratorzy nie dają za wygraną i odwołują się od wyroku, żądając dla Tapie pięciu lat więzienia i grzywny.

3 października 2021 roku Bernard Tapie umiera na raka.