Mentionsy

Poprosiła, abym przyszła i opowiedziała dzieciom coś o Indianach, abym zagrała na flecie, jakąś może opowieść mogę opowiedzieć, więc ja, nie znając żadnych opowieści, poszłam do biblioteki i znalazłam baśń plemienia Lakota.

I w tym przedszkolu opowiedziałam tą baśń.

I powiedział mi wtedy, jeśli będziesz chciała, żeby baśń do ciebie przyszła, usiądź pod wielkim drzewem i poczuj tylko nasionko baśni, esencję baśni i czekaj.

A potem ktoś poprosił mnie, abym znalazła baśń o ojcach i synach.

O czym jest ta baśń?

I on widział to, co opowiada i on to przekazywał, on zabierał w tą baśń.

I pamiętam, jak kiedyś byłem właśnie na takim wydarzeniu, gdzie była opowiadana jedna baśń, to po wysłuchaniu całej tej baśni, pamiętam, że od razu jak odseparowałem się od grupy, to od razu spłynęły mi różne rzeczy, które musiałem szybko zapisać w notatniku, bo to były bardzo potężne wglądy o mnie samym właśnie, a baśń była o zupełnie czymś innym, prawda?

W takich tradycjach plemiennych ludzie medycyny, czy jak ich nazwać, tak, ludzie medycyny, uzdrowiciele, bardzo często pracowali z baśniami, bo baśń to jest tak jakby stworzyć oprogramowanie, nowe oprogramowanie, które jest możliwe.

Chcę powiedzieć, neutralna przestrzeń, że każdy czuje się bezpiecznie, zostawia swoją baśń, swojego bohatera codziennego i jest zupełnie rozpuszczony.

I tak jak będzie sto osób słuchających jednej baśni, tak z tych sto osób każdy tą baśń inaczej przyjmie, przyjmie do siebie, tak jak on wędruje po ziemi.

Dla mnie każda baśń, gdyby wejść głęboko i zobaczyć taki rdzeń baśni, one wszystkie są o tym samym.

I dobrze wtedy nie wchodzić od razu w moją baśń osobistą, tylko pozwolić, żeby to sobie jeszcze pobyło.

Bo baśń, jak się naprawdę jej odda, to jest podróż.

I powiem ci, że miałem w pewnym momencie, chyba to było ponad godzinę już, bo to była dosyć dłuższa taka baśń i po ponad godzinie słuchania, gdzie jakby też rozpoznawałem w sobie, że na co dzień nie słucham baśni, więc chcę to jakby doświadczyć tego jak najdłużej, prawda.

Bo kiedy przechodzi baśń, to ona dla mnie niesie wiadomości o tym, co teraz jest żywe dla kolektywu.

Kiedy przechodzi baśń bardzo mocno, ja czuję, że to jest baśń na teraz, na ten moment.

A szczególnie, kiedy przychodzi nowa baśń.

Dlatego dobrze, jeśli baśniarz przychodzi baśń, dobrze ją przekazać, bo ona mówi hej.

Więc ja czuję, że kiedy przychodzi baśń, to jest dar od wielkiej tajemnicy.

To jest mądrość, to jest mądrość, to jest niekalkulowanie niczego, pozwolenie, aby baśń płynęła i ty wiesz, bez zapytania, bez zawahania.

Dziękuję za kolejną baśń, która jest dobra dla ludzi.

A te baśnie, które przychodzą teraz, dla mnie jak już baśń przychodzi, ono już należy do wielkiego dziedzictwa wszystkich baśni.

To jest tradycyjna baśń.

Nie rozróżniam, bo wiem, że każda baśń, która istnieje na tym świecie, przyszła w ten sposób.

Patrzę, jak ja się poruszam i kiedy dzieje się coś takiego, coś drży i wtedy ja wiem, z tego ma być baśń.

Ale poza tym, w tej ciszy, poza tym, kiedy baśń się kończy, kiedy jest przerwa pomiędzy obrazami.

One mają swoje życie, własne życie, każda baśń.

Dla mnie baśń ma swojego opiekuna każda.

Jak do mnie baśń przychodzi, opowiedz mnie.

Bo baśń nie jest żadną... Znowu, to nie jest nic, co byśmy... Czasami możemy czuć, jak mamy takie pancerze, jakieś zagrożenie, że ktoś nam coś narzuca, że ktoś próbuje nas czegoś wyleczyć, że coś jest nam zapodawane.

Baśń w ogóle nie należy do czegoś takiego.

Baśń jest jak wiatr, który się po prostu czuje i one...

Baśń w bardzo swój sobie znany sposób może tam przeniknąć i stać się właśnie taką kroplą życia, za którą się gdzieś głęboko tęskni.

Baśnie stworzenia są tak, jaką baśń stworzenia sobie opowiadamy, jakie baśnie sobie opowiadamy.

Nie, nie, nie, oczywiście, że ja właśnie chcę, ja właśnie chcę, żebyś mówiła tak jak po swojemu, bo to jest taki, ty masz takie flow właśnie baśniarskie, to jest super, że można, można się, nawet jak odpowiadasz na pytanie, to ja czuję, jakbyś mówiła baśń, serio.

Mogę w tym oddychać, więc ja przez ten czas zaczęłam rozumieć, że to jak się wspaniale czuję, kiedy opowiadam baśń, słowa, którymi opowiadam, język, który jest pełen szlachetności i zaprasza do tego, że tak możemy poruszać się w tym świecie na co dzień.

My tworzymy tą baśń tutaj.

To jest baśń.

To jest dopiero baśń.

Te, które opowiadamy, to tylko są takie... pomocnicy, żeby się tutaj trzymać lub żeby puścić i pozwolić, żeby ta baśń się jak najpiękniej rozgrywała.

I teraz, kiedy patrzę na te konie, z którymi tutaj jestem, to widzę baśń, dokładnie tak jak jest.

Jaką baśń powtarzamy sobie codziennie, cały czas, kiedy wstajemy rano, kiedy rozmawiamy z innymi?

Tak, to jest ta potężna baśń.

Manifest to nasza żywa baśń.

I ta baśń trwa dalej, więc zobaczymy, co dalej z tego się niesie.

Baśń mówi, zadaj sobie najwyższe pytanie, a potem wypuść swojego konia na wolność.

To nie musi przyjść teraz, w tej chwili, ale to przyjdzie, bo to jest taka świadoma baśń.

To wszystko naprawdę można by stworzyć z tego jakąś taką, wiesz, audiobaśń po prostu ciekawą.