Mentionsy

Były określane w połowie jako chorczary, czyli garncarze, bo rzeczywiście połowa miejscowości była zamieszkiwana przez garncarzy.

Przede wszystkim garncarzy, rodziny garncarskie.

Moja pamięć mi podpowiada, że w okresie od kiedy ja pamiętam to pracowało w Kleszczarach dwóch garncarzy.

Dawniej tych garncarzy było więcej, natomiast ja już ze swojego dzieciństwa pamiętam tylko dwie pracownie.

Były to również osoby, ci garncarze, no tak związani z moją osobiście rodziną, ponieważ mój tata i jednemu panu i drugiemu woził garnki na targi do sprzedaży.

Później jak byłam już troszeczkę starsza, może to była szkoła podstawowa, początki, to tak jakby próbowałam, bo ci garncarze, no znałam przecież ich, oni mnie dobrze znali.

O nie, nie takie to proste, tą bryłkę błota, tej gliny jakby mokrej, kładł ten garncarz na to kubko i mówi, no to kręci.

Te garnki miały taką ciemną barwę i w sumie to wynikało z biedy, bo rzeczywiście garncarze nie mieli dostępu do szkliw, które były drogie przede wszystkim, a te garnki, miski, chładyszki, makutry były potrzebne.

To było coś magicznego, bo ja sobie uświadomiłam, że po 48 latach taką miałam radość w sercu i ciepło, że wow, się udało i żaden garnek się nie stłukł i te garnki rzeczywiście są takie czarne, piękne, błyszczące, bo te stare obiekty po tych dwóch ostatnich kleszczolowskich garncarzach, których szukamy w zbiorach różnych muzeów,

A taki duży garncarski piec, który wypalali nasi garncarze to ponad 24 godziny i tak uzmysłowienie sobie tego całego procesu, kiedy ten garncarz musiał natoczyć tych garnków i to trwało kilka miesięcy.

Teraz mamy takie możliwości, że ci garncarzy się spotykają.

Kiedyś to była ciężka praca i nie było takiego efektu, ale też myślę, że każdy z tych garncarzy

Nie mieliśmy garncarza.

Nasi garncarze nie przekazali swojego fachu, bo jeden umarł bezpotomnie, a drugi miał wnuczki i córki.

Dobrze, ale twoi dziadkowie byli przecież garncarzami.

Garncarz sobie wsiadał do autobusu, jechał autobusem na ten targ, on je sprzedawał.

Garncarz przyjechał, było wszystko gotowe.

Były wyroby i jednego garncarza i drugiego garncarza.

I jaką miałam ogromną radość, jak natrafiłam jedno zdanie Anny Sołościukiewicz, żony jednego z ostatnich garncarzy, która też potem się okazało w dużej mierze szlifowała garnki krzemieniem, że to mąż toczył te garnki, już był tak jakby od tej ciężkiej pracy fizycznej, ale też gładzenie garnka krzemieniem to był czas.