Mentionsy

Ale nie oni mieli, nie kubiszewiacy mieli stać na czele samego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a wcześniej resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN-u, bo formalnie za moment narodzin Urzędu Bezpieczeństwa możemy uznać dzień ogłoszenia o powstaniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, a więc 22 lipca 1944 roku.

w kierownictwie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a także Józef Różański, który był dyrektorem Departamentu Śledczego, czy Józef Czaplicki, który był dyrektorem Departamentu Trzeciego, zajmującego się zwalczaniem podziemia zbrojnego, stąd złośliwie nazywany akowerem od tego, że właśnie jego głównym przeciwnikiem byli

Po latach historycy podjęli próbę zbadania dokładnie składu etnicznego resortu bezpieczeństwa i wynika z tych badań, że rzeczywiście jeśli się patrzy na kierownictwo Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a więc tych ludzi od naczelnika wydziału w górę, to oczywiście ten stan się zmieniał na przestrzeni dekady istnienia bezpieki, ale w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego

Oficjalnie w dokumentach Urzędu Bezpieczeństwa, instrukcjach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego tak naprawdę zakazywano stosowania tortur, ale o tym jeszcze za chwilę nieco szerzej powiem.

szefem wywiadu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a przez pewien czas nawet stał także na czele oddziału drugiego sztabu generalnego, czyli wywiadu wojskowego, łącząc te dwie funkcje, co nie spełnia faktu, że w 1952 roku został aresztowany i sam znalazł się w więzieniu Ministerstwa Bezpieczeństwa, oskarżony o to, że jest stronnikiem Gomułki.

Na czele biura specjalnego, które później przekształcono w X Departament Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, stanął pułkownik Anatol Fejgin.

To było tajne więzienie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

rezultatem przesłuchań bardzo brutalnych bądź warunków panujących w resorcie, w więzieniach, które w tym czasie były także pod kontrolą Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

Śmierć Stalina w marcu 1953 roku początkowo nie spowodowała żadnych konsekwencji dla aparatu bezpieczeństwa, ale jednak kiedy w grudniu 1953 roku uciekł zastępca Fejgina w X Departamencie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, czyli Józef Światło,

Audycje Światły wywołały na tyle głęboki wstrząs, że już w grudniu 1954 roku, a zatem w kilka zaledwie miesięcy po rozpoczęciu audycji Światły, podjęto decyzję, oczywiście podjęło ją kierownictwo PZPR na czele z Bierutem o likwidacji Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.