Mentionsy

Dzisiaj przychodzę do Państwa z książką, bardzo konkretnym tytułem, lecz tylko o pewnym fragmencie tego, o czym pisze Becca Rothfeld w Wszystko to zbyt małe będę dzisiaj chciała opowiadać.

Pisałam nawet do wydawczyni, że chcę się ożenić z Beką Rothfeld.

Dość rzec, że naprawdę każdy kogo spotykam, usłyszy ode mnie polecenie, żeby sobie zajrzeć do książki Beccy Rothfeld.

Rothfeld pisze w swojej książce, w swoich esejach ku chwale nadmiaru, bo taki jest podtytuł tej książki, o świecie, w którym tego nadmiaru się wstydzimy, gdzie dążymy do prostoty, czystości, sterylności, no i dotyczy to nie tylko przestrzeni,

Becca Rothfeld pisze o tym, jak właśnie oproszczony design, porządek życia mają regulować nasze wnętrza, ale i nasze wnętrza, mam na myśli wcale nie pokoje, w których przebywamy, lecz nasz zasięg odczuwania.

Zmierzam do tego, że zarówno Han, jak i Becca Rothfeld opisują w sumie tą samą jakąś toczącą nas chorobę, może trochę innym językiem.

Han mówi o przemocy strukturalnej, tej, która właśnie nie rani nas pejczem nadzorcy, tylko tak naprawdę nadwyręża naszymi własnymi rękami naszą własną psychikę, a Rothfeld mówi o tym, jak to nieposiadanie stało się swego rodzaju moralnym nakazem, a nasza właśnie elastyczność, zwłaszcza w kontekście właśnie pracy, stała się takim synonimem

I tutaj właśnie w związku z książką między innymi Beccy Rothfeld pojawia się kolejny akt tej samej opowieści, czyli ekonomia subskrypcji.

I teraz tak, to co łączy ten minimalizm, któremu sprzeciwia się również w tej książce Beca Rothfeld, gig economy, o której już dosyć dużo piszemy i czytamy w raczej coraz bardziej negatywnych kontekstach.

Rothfeld nazywa to estetyką rezygnacji.

No a Rothfeld mówi o tym, że nadmiar jako forma odwagi.