Mentionsy

I inną autorką, o której chciałabym Wam dzisiaj opowiedzieć jest taka autorka, o której ja pisałam już strasznie dawno temu, jak sobie o tym pomyślałam, bo pisałam o niej do Tygodnika Powszechnego, a ja już nie pracuję tam 5 lat, więc naprawdę dawno, dawno temu, jeszcze przed pandemią czytałam książkę How To Do Nothing Jenny Odell, więc mamy historię znajomości.

I Odell jakby w komplementarny do Weeks sposób zajmuje się tą krytyką kultury pracy, a zwłaszcza produktywności.

Wolałabym coś innego i Odell wskazuje, że kontakt z naturą, z lokalnymi miejscami i społecznościami pomaga nam odzyskać autonomię i sens życia.

I chyba sednem takiego myślenia Jenny Odell, że to nic nierobienie to jest prawo wspólne, a nie prywatny luksus.

Jak dla mnie to książka Odell czytana w drugiej połowie życia jest jeszcze mocniejsza niż gdybym czytała ją w pierwszej.

Odell mówi, że musimy odbudować, no ja to przetłumaczę jako siedlisko dla swoich własnych myśli, taką przestrzeń, habitat.

No więc łącząc to wszystko, tak, to co mówi Weeks z tymi praktykami oporu Odell, tak, która mówi o tym nic nierobieniu, o tym parku, kurczę i...

I myślę, że czytanie Weeks, Odell i Chulhana jest naprawdę jakimś takim pierwszym ciekawym krokiem.

Ale nawet w takim otoczeniu pojawiają się właśnie jakieś odellowskie akty mikro-wspólnoty nic nierobienia, więc te wszystkie wątki się jakoś tam spotykają.

Użyję odellowskiej frazy strajku uwagi.