Mentionsy

Jeden Wilczek siedzi nieruchomo, jakby wszystko w nim mówiło.

Wilczek z ADHD często wie, jak powinien się zachować, że się słucha, że się czeka, że się nie przerywa.

Ten sam Wilczek, który nie umie wysiedzieć, potrafi przez długi czas budować szałas, wiązać węzły, konstruować, strugać, wchodzić w rolę w grze, jeśli to ma dla niego sens i jest działaniem, w którym czuje się pewnie.

Każdy wilczek jest inny.

Jeśli wiem, że Wilczek ma trudności, nie buduję programu opartego na długim siedzeniu i czekaniu.

Te czynniki nie tworzą ADHD, ale potrafią sprawić, że Wilczek w sobotę jest znacznie trudniejszy niż bywa.

Niewyspany Wilczek nie będzie miał takiego samego hamulca jak zwykle.

Jeśli Wilczek zaczyna szeptać albo przeszkadzać, nie czekaj kilku minut.

A kiedy Wilczek czuje, że jest potrzebny, dużo rzadziej musi walczyć o uwagę hałasem.

Wilczek potrafi pójść za bodźcem, zanim zdąży pomyśleć.

A Wilczek w spektrum bywa w tym słabszy, więc zamiast skupić się na zadaniu, zaczyna się gubić albo niepokoić.

Jeśli widzisz, że wilczek w spektrum zaczyna się spinać, robi się drażliwy albo nagle odcina się od grupy, czasem problemem nie jest program, tylko przeciążenie.

Jeśli Wilczek lubi porządek, daj mu odpowiedzialność, która ten porządek buduje.

W obu przypadkach chodzi o to samo, żeby Wilczek mógł wzrastać, a nie tylko przetrwać zbiórkę.

Wilczek z ADHD bywa darem dla gromady, energią, pomysłowością, pasją do działania.

Wilczek w spektrum bywa darem dla gromady tak samo, tylko z innym zestawem mocnych stron.

A kiedy Wilczek raz, drugi, trzeci zobaczy, że metoda nie jest przeciw niemu, tylko dla niego, że pomaga mu rosnąć, a niego zawstydza,