Mentionsy

Wieszczowo-susłowy taki fragment w Hałasie, jaka jest moja diagnoza społeczna.

Więc powiedz proszę troszeczkę więcej o tym bukiecie języków, który w Hałasie zdefiniowałaś.

Tutaj chciałabym od razu nawiązać do tego, że pomimo tego, że tutaj już od kilkudziesięciu minut może trochę narzekamy, może trochę się skarżymy, może trochę nawiązujemy do tego, co opisałaś w Hałasie i co może się we współczesnym świecie nie podobać albo przede wszystkim męczyć, bo myślę, że właśnie to dojmujące zmęczenie jest takim dominującym tonem.

Chyba najgorsze w tym hałasie, że dosłownie nie można usłyszeć swoich myśli.

Powiem Ci tak, w Hałasie najbardziej ujął mnie ten rozdział o chodzeniu po opłotkach, po tych przestrzeniach, które nazywane są w tym takim żargonie urbanistyczno-developerskim nieużytkami, zdaje się.

I to, co mi się podoba w Hałasie, to jest gdzieś właśnie to odpuszczenie i przestrzeń na tę swobodę.

No ale autonomia też jest ważna w hałasie.