Mentionsy

Mike'a Horna poznaliście już w poprzednim odcinku jako kolegę Berge Ostlanda.

Berge jest zimnokrwistym, metodycznym Norwegiem, a Mike w gorącej wodzie kąpanym południowoafrykańczykiem z urodzenia, obecnie Szwajcarem z wyboru.

Jedno i drugie dostał, a nawet trochę sprzętu mu dobry Berge podarował, ale i tak ta wyprawa nie skończyła się najlepiej, bo podczas sztormu przy temperaturze minus 43 stopni Celsjusza zdjął grube rękawice, co było niezbędne, żeby zawiązać buta, a zawiązanie z kolei było niezbędne, by nie odmroził sobie palców u nóg.

W Rosji po prostu ludzie wyjeżdżają, a przez kolejne dekady ruiny straszą, tak jak piramiden na Spitsbergenie i są fajną scenerią dla niezwykłych fotografii, czasem z niedźwiedziami polarnymi w domkach, jak na przykład na wyspie Wrangla, chociaż tam akurat to była stacja meteorologiczna.

Berge pamiętał, jak ciężko było im w 2006 roku, a teraz miało być dłużej i ciężej, no a oni byli już po pięćdziesiątce jednak.

Ale ciągnie, jak to się mówi, niedźwiedzia na lód i po paru minutach Berge wysłał Hornowi smsa, I'm in.

Berge jest oszczędny w słowach, jak to Norweg.

Oczywiście cały czas holując za sobą ciężkie sannie, tak zwane pulki, mając nadzieję, że jakaś nagła fala ich nie wywróci, co miałoby skutek śmiertelny i obaj zwracają uwagę, że gdy zaczynali te swoje wyprawy polarne, szczególnie Berge, który zaczął dużo wcześniej, to takie kanały otwartej wody były dużo, dużo rzadszym zjawiskiem.

Mike i Berge też chcieli i tak zrobili.

Dlatego zgadzam się z Mike'iem Berge i każdą inną osobą, o której opowiadam w tym cyklu, że warto każdy z dni, które mamy na tej Ziemi przeżyć na maksa i nie odkładać marzeń na później.