Mentionsy

Na drugiej stronie globu Trump próbuje natomiast wciągnąć NATO w wojnę z Iranem.

Zupełnie poza zasięgiem Ormuzu, chociaż Iran mógłby uderzyć i tutaj.

Jakby tego było mało, Iran zaatakował rafinerię Ruways w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

USA przegrywają z Iranem?

Mówił, że jeśli Iran tylko tknie cieśninę Ormus, to doświadczą odwetu, jakiego świat jeszcze nie widział.

Pentagon cały czas bije na alarm, że US Navy po prostu nie jest gotowa na taką skalę operacji, a lotniskowce nie mogą podpłynąć zbyt blisko brzegów Iranu przez ryzyko ataku.

Waszyngton liczył prawdopodobnie, że w pierwszej fazie uda się zaszokować Iran skalą działań, no i wygrać tę wojnę w zasadzie w zaledwie 48 godzin.

Podobnie może być z Iranem, który wygenerował naraz kilka punktów nacisku w postaci postawienia oporu, ataków odwetowych, no i groźby wywołania światowego kryzysu.

Trzeba przyznać, że to dość ciekawe stwierdzenie, bo jeszcze w lutym Iran wysyłał oficjalne ostrzeżenie i to na piśmie.

Można argumentować, że Waszyngton miał historyczne powody, aby liczyć, że podobny scenariusz będzie z Iranem.

Tyle że Iran to nie jest Irak,

Twierdzi mianowicie, że NATO ma obowiązek mu pomóc w Iranie i że w zasadzie to nasz problem.

Iran twierdzi nawet, że Unia za plecami Waszyngtonu próbuje negocjować.

Premier kraju, prowadzącego aktywne operacje wojskowe w Iranie i Libanie, siedzi w publicznej kawiarni i swobodnie mówi o wojnie.

Netanyahu opuścił już co najmniej siedem, a według najnowszych doniesień nawet osiem kolejnych posiedzeń gabinetu wojennego od początku konfliktu z Iranem.

Znacie mnie, wolę trzymać się faktów zamiast jakichś spekulacji czy teorii spiskowych, ale jeśli Iranowi rzeczywiście udało się dosięgnąć premiera,

I co szczególnie ironiczne w tej sytuacji, dokładnie ten sam problem ma teraz Iran ze swoim nowym przywódcą.

Iran twierdzi z kolei, że jest w pełni zdrowy i kontroluje sytuację.

Iran może mieć swoich agentów wszędzie i są to często osoby, które nie zawahają się oddać życia, aby dosięgnąć głowy państwa.

I nikt nie chce komunikować słabości, bo to mogłoby skończyć się wizerunkową katastrofą, a dla Iranu politycznym i militarnym triumfem.

Ten o Rosji już bez sankcji USA, czy ten o gospodarce Iranu, dla szerszego kontekstu sytuacyjnego.