Mentionsy

Dubaj to nowoczesne miasto luksusu i petrodolarów, które niedawno obudziło się w zupełnie nowych okolicznościach.

Terytorium dzisiejszego Dubaju było zamieszkane już w starożytności, a od stuleci stanowiło ważny punkt na szlakach handlowych między Zatoką Perską, Indiami i Mezopotamią.

Od XVIII wieku Dubaj funkcjonował jako mała osada rybacka i portowa,

Morze jest i zawsze było życiodajną siłą Dubaju.

Mężczyźni z Dubaju nurkowali w poszukiwaniu pereł.

XX wieku, Dubaj był jednym z głównych źródeł pereł na świecie.

Na początku XX wieku Dubaj przeżył swój pierwszy kryzys w związku z pojawieniem się pereł hodowlanych.

To zaburzyło zwroty z kluczowego sektora ich zarobków, jednak już wtedy Dubaj funkcjonował jako gospodarka pośrednicząca, a nie niezależny ośrodek produkcji.

To pod jego panowaniem Dubaj przeżył pierwszy znaczący przełom związany z odkryciem ropy naftowej.

Wkrótce po objęciu władzy w Dubaju, w 1958 roku, postanowił rozpocząć coś w rodzaju intensywnego programu inwestycji infrastrukturalnych.

Wydał te środki na zakładanie prywatnych firm, które następnie budowały linie energetyczne, sieci telefoniczne, kolejne porty oraz pierwsze lotnisko w Dubaju.

W ten sposób Dubaj zyskał swoją charakterystyczną wizytówkę.

W Dubaju władca kładł fundamenty pod państwo przeznaczone dla biznesmenów.

Uważał, że zadaniem rządu nie jest ingerowanie w podstawowe usługi, takie jak elektryczność, które gdzie indziej były własnością państwa, natomiast w Dubaju znajdowały się w rękach prywatnych przedsiębiorstw.

Tym samym system polityczny Dubaju pozostał autorytarny, co nie miało nic wspólnego z demokracją, popularną na Zachodzie.

Europa stała się motorem do rozwoju Dubaju, ale przy okazji nie było jej wcale zbyt wiele.

Być może właśnie to uchroniło Dubaj od losu podobnego do Wenezueli czy Rosji, gdzie tzw.

Sam Dubaj stał się klasycznym przykładem państwa rentierskiego, gdzie początkowo to dochody z surowców zastępowały dochód z klasycznego ściągania podatków.

Emir Dubaju słusznie postanowił więc zdywersyfikować gospodarkę Emiratu, wykorzystując moment, w którym ropa płynie jeszcze szerokim strumieniem.

Zamiast tego ropa była wykorzystywana do finansowania istniejącej strategii Szejka Rashida, polegającej na oparciu gospodarki Dubaju na handlu, turystyce i finansach.

Niedługo potem Dubaj stał się finansowym centrum Bliskiego Wschodu.

KONIEC DUBAJU

KONIEC DUBAJU

KONIEC DUBAJU

Dubaj na przełomie stuleci.