Mentionsy

Więc jak mówisz o słowach, to ja chciałabym zwrócić uwagę jeszcze na ten jeden aspekt ich, że to ukierunkowanie na kontrolę nawet nie jest czasem ukierunkowaniem na kontrolę znaczeniową, tylko jest wrzucaniem kolejnych słów, ten strumień odbiorców, którymi jesteśmy my, każdy z nas indywidualnie i one jakoś nas, nie jesteśmy tylko tą falą, one nas wzburzają, u nas będą jakąś reakcję, coś się dzieje,

W tym tygodniu po kolejnych wstrząsach w zbiorowym kraju,

Kolejnym nasilającym się poczuciu, że ta dynamika i struktura świata zbiorowego zmieniła się nieodwracalnie.

W tym znaczeniu nasza rozmowa jest, są kolejne rozmowy, które my realizujemy.

I być może to jest trochę jakby to była jedna rozmowa, która się toczy za każdym kolejnym spotkaniem.

Kole powrotu do stwarzania czasu i zamykania czasu w kulturach pierwotnych.

Ja mam wrażenie, że jestem w jakimś rodzaju takiego mitologicznego czasu wiecznego powrotu, czegoś, kolejnej katastrofy, która zachodzi.

Tak mi wraca ta żałoba, bo kolega przesłał mi dzisiaj taki krótki filmik, na którym jest komentarz do tego, w jaki sposób przestrzeń przeżywania żałoby była tworzona w nagrywaniu tego filmu Hemnet.

W czasie terroru Jezowa chyba, nie pamiętam dokładnie tego nazwiska, ale jednego z tych sługusów Stalina, których on potem wykańczał, mnóstwo ludzi zostało aresztowanych, wysłanych do łagrów, rzucano w bułak i bliscy stali w kolejkach.

To pytanie, które ta kobieta zadaje Achmatowej w kolejce, jest pytanie o to, czy będąc obiektem tej sytuacji, bo właściwie nie są one tam podmiotami w tej kolejce, potrafisz być jednocześnie jej świadkiem.

Ona się zatrzymuje, ale będzie kolejna.

Zapraszamy na kolejną.