Mentionsy

Potem zaczęła się odbudowa.

Jednak w maju sytuacja się zmieniła.

Rozwiązywał zadania.

Policja przyjęła zgłoszenie i rozpoczęły się poszukiwania.

Ciało odnaleziono następnego dnia.

Chłopcem, który później przyjął pseudonim Seito Sakakibara.

W torbie znajdowała się odcięta głowa 11-letniego chłopca.

Autor podpisywał się jako Seito Sakakibara.

Oznajmił, że nazywa się Seito Sakakibara.

Zgodnie z japońskim prawem chroniącym nieletnich, media mogły używać tylko określenia chłopiec A.

W gazetach pojawiły się zamazane zdjęcia osiedla.

Twarz pozostała ukryta.

Śledczy ustalili, że to on wysłał list podpisany pseudonimem Seito Sakakibara.

Dziennikarze zaczęli analizować każdy fragment jego życia.

Zwykły pokój nastolatka.

W ciszy czterech ścian narastały myśli, o których nikt nie miał pojęcia.

To nie były krótkie, impulsywne zdania.

To nie oznacza braku miłości, raczej inny sposób jej okazywania.

Specjaliści podkreślali, że 14 lat to wciąż wiek, w którym mózg intensywnie się rozwija.

Tymczasem rzeczywistość była bardziej złożona.

Dla wielu Japończyków było to trudne do zaakceptowania.

W sierpniu 1997 roku zapadła decyzja.

Nie padła liczba lat więzienia.

W mediach rozpoczęła się dyskusja.

Dla opinii publicznej była to trudna lekcja.

Pozostało więc poczucie niedosytu i pytanie czy sprawiedliwość naprawdę została wymierzona.

W szkołach wprowadzono dodatkowe zajęcia dotyczące bezpieczeństwa.

Jednocześnie presja społeczna była ogromna.

Państwo przyjęło założenie, że jeśli ktoś ma szansę funkcjonować w społeczeństwie, musi mieć możliwość rozpoczęcia od zera.

One nie mogły zacząć od zera.

To wtedy ukazała się książka autobiograficzna zatytułowana Zekka.

Autorem był Seito Sakakibara.

Dla wielu Japończyków był to dowód, że ta historia nigdy naprawdę się nie zakończyła.

W Kobe pamięć o wydarzeniach z 1997 roku była wciąż żywa.

To trudna lekcja.