Mentionsy

Więc Paderewski na przykład tym różnił się od Romana Dmowskiego, czyli drujego, bardzo zasłuszonego z kontynentu, bardzo ważnego, ale o innym charakterze.

A Dmowski był tym człowiekiem, który trzymał się szczegółów, który trzymał się mapy, który trzymał się takich z dzisiejszej perspektywy, powiedzielibyśmy analitycznie, nacjonalistycznych argumentów.

Tymi rozrysowaniami zajmował się Dmowski.

Powiedziałem tutaj już o Romanie Dmowskim i on był najważniejszą postacią tego środowiska, tylko problem z Dmowskim był taki, że on miał ogromne zasługi.

No więc sytuacja była skomplikowana, bo jeżeli Polska ma rząd swój emigracyjny, na czele którego to stoi Dmowski, no to kto tutaj teraz próbuje przejąć władzę w Warszawie z perspektywy zwycięstwu w I wojnie światowej, no to uzurpatorzy.

Myślę, że w dużym stopniu też był taką osobą, która rozmaitek kanciastości Dmowskiego, który był trudny do przyjęcia dla zachodnich dyplomatów, bo tyleż Dmowski był człowiekiem inteligentnym, niezwykle energicznym i absolutnie

W efekcie ten duet Dmowski-Paderewski był tyleż nieoczywisty, bo proszę mi wierzyć, zupełnie nieoczywisty, co jednak skuteczne, bo jakbyśmy spojrzeli na ostateczny wydźwięk Traktatu Wersalskiego, to choć zgłosilibyśmy tam pewnie niejedną uwagę,

I Józef Piłsudski, blisko współpracując z Paderewskim w początku 19 roku, stopniowo Paderewski wchodził na scenę polityczną jako człowiek bardziej zbliżony do narodowej demokracji, do Dmowskiego właśnie.