Mentionsy

Tomek Bilecki.

S. U. D. N. I. O. C. T. E. A. N. N. Piątek.

Mam jeszcze czekać na wyniki.

Tata też widzi, bo to jest tata i widzi.

Jestem teraz w kuchni.

Ja w charakterze miernika wysokości.

Awantura to był dla mnie taki stan, kiedy mama i tata mówili szybko, ale jeszcze nie krzyczeli.

Jesteśmy na stadionie i idziemy po wieżni.

Wszystko do góry nogami.

Śmieci.

A potem w diabli.

Nie opisuję dokładnie, co słychać w takiej drzugi.

Wiedziałem, że jest numer 926 do zegarynki.

Wszystko na fotokomórki.

Tata głównie mówił, że nie ma grawitacji.

Dzień dobry, mój nazwisko Tomasz Bilecki.

Bilecki.

Bilecki.

Katarzyna Szczerba, reżyser dźwięku i kierowniczka nowo powstałej katedry reżyserii dźwięku w Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi.

To na razie tak powoli to idzie, ale coś idzie, także coś się robi.

No i na przykład mnie zawsze interesował głos ludzki.

To znaczy, jak ten głos się zmienia, co na niego wpływa, co by było, gdyby ktoś, kto ma taki sposób mówienia na przykład bardzo łagodny, dać mu kwestię kogoś, nie wiem, rapera na przykład, albo kogoś, kto w jakiś bardzo, nie wiem, zupełnie inny sposób mówi.

Bardzo często opowiada się i pisze, że słuch to jest nasz pierwszy zmysł, więc zaczynamy w ten sposób odbierać świat i w ramach właśnie dojrzewania, dorosłości większość z populacji po prostu jest wzrokowcami, potem kinestetykami, a ten słuch przynajmniej statystycznie jest takim wiodącym zmysłem u mniejszej części populacji.

Na pewno, tak jak już pan Tomek wspominał, najbardziej jesteśmy zaprojektowani przez naturę w ten sposób, żeby zwracać uwagę na głos ludzki.

I tutaj wszelkiego rodzaju manipulacje, wszelkiego rodzaju zmiany, odstępstwa od tego, w jaki sposób doświadczamy świata i słuchamy innych ludzi, to tutaj jesteśmy po prostu najbardziej wrażliwi.

Czyli jeśli nawet w studiu jesteśmy teraz, które jest w jakiś sposób zaprojektowane, żeby ten nasz dźwięk głosu czy instrumentów jak najlepiej brzmiało, to nie jest to miejsce całkowicie wygłoszone, tylko ono w jakiś sposób brzmi.

W rozmowach międzyludzkich jest to, że każdy z nas zupełnie inaczej słyszy i zupełnie inaczej widzi.

Tak, a pierwsza reakcja jest wtedy, ale jaki hałas, ale jaki, przecież tu jakby jest cicho, a potem faktycznie wystarczy na 30 sekund przestać mówić i naprawdę ten dźwięk dopiero wtedy do tych naszych uszu dochodzi cały czas, ale że tak powiem przebija się do naszej świadomości.

Można powiedzieć, dźwięk w filmie jest taki, jaki powinien być słyszalny, a nie taki, jaki faktycznie jest słyszalny nieraz podczas różnego rodzaju czynności.

Jest wielką membraną w porównaniu z tymi malutkimi mikrofonami.

Niemniej często też się odcina bas, żeby też nie było czegoś takiego, że mówi ktoś i nagle głośniki po prostu, szyby drżą w oknach, bo ktoś coś mówi.

Bardzo lubię słuchać, to jest też takie być może trochę dziwne, ale niektórych z zespołów zza sceny, dlatego że wtedy znacznie bardziej słychać to, jak to faktycznie brzmi.

A nie jak to ma brzmieć przez głośniki.

Prawdziwe bycia tu i teraz w tej konkretnej sytuacji właśnie nie w swoich myślach, nie w ekranach, tylko na takiej koncentracji, na tej rzeczywistości.

Moimi i Państwa gośćmi byli Katarzyna Szczerba, reżyserka dźwięku i kierowniczka nowo powstałej katedry reżyserii dźwięku w Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi.