Mentionsy

Sprawa, o której dzisiaj wam opowiem, to historia Rosemary Kennedy.

Rosemary Kennedy przychodzi na świat 13 września 1918 roku w Broklinie jako trzecie dziecko Josepha Patricka Kennedy'ego seniora i Rose Fitzgerald Kennedy.

Jednakże już sam poród Rosemary jest dość problematyczny.

Nie wiem, czy lekarz w końcu dotarł na to miejsce, czy nie, czy pielęgniarka jednak sama postanowiła ten poród odebrać, ale bynajmniej ten poród został odebrany i na pierwszy rzut oka Rosemary wyglądała bardzo zdrowo.

Jednakże wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy Rosemary zaczęła rosnąć.

Wtedy jej rodzice zauważyli, że Rosemary nie osiągała podstawowych etapów rozwoju i w pierwszych latach życia te różnice były dość subtelne, praktycznie niedostrzegalne.

Rosemary była bardzo pogodnym dzieckiem, lubiła muzykę i taniec.

Jej rozwojowi nie sprzyjało także dojrzewanie w tak dużej rodzinie i w tak bogatej rodzinie, bowiem Rosemary miała dziewięcioro rodzeństwa.

Oczywiście w jej niemaniu, więc poza najbliższą rodziną nikt nie za bardzo wiedział o tym, że Rosemary w ogóle ma jakieś problemy, że doszło podczas tego porodu do niedotlenienia mózgu i skutki były jakich były.

Dla Rosemary niestety nie była to najlepsza wiadomość, ponieważ ona zawsze dorastała w takim poczuciu, że nie jest wystarczalna, że musi się do tego rodzeństwa porównywać, że musi być tak dobra jak oni.

Mimo tego, choć wydaje się, że nie, rodzina próbowała traktować Rosemary dość normalnie, tak jak reszty jej rodzeństwa.

I słowo próbowała jest trochę tutaj kluczowe, bo kiedy tylko nadarzyła się możliwość, żeby Rosemary

Przypadek Rosemary Kennedy..

Wtedy też rodzina Kennedy wypisała Rosemary z tej szkoły, ale zapisała jej do kolejnej w Londynie i ona tam chodziła do szkoły katolickiej prowadzonej przez zakonnicę.

No i po przyjeździe do domu stan 21-letniej Rosemary gwałtownie się pogorszył.

Więc Rosemary ponownie została odcięta od tej rodziny, została wymazana z ich pamięci i została odesłana do szkoły klasztornej w Waszyngtonie.

No i ta żona dowiedziała się o tym, że w ogóle ta lobotomia miała miejsce u Rosemary dopiero kiedy ten zabieg się skończył, czyli w listopadzie 1941 roku.

Po podaniu Rosemary lekkiego środka uspokajającego, przeszliśmy przez czubek głowy, wspominał dr Watts.

Włożyliśmy narzędzie do środka, powiedział, podczas gdy dr. Watts, dr. Freeman, czyli drugi lekarz, który się tym zajmował, zadawał Rosemary kilka pytań.

Kiedy Rosemary zaczęła tracić koncentrację, przerwali.

Musiała ponownie uczyć się chodzić, więc Rosemary przed operacją cierpiała na łagodne upośledzenie intelektualne, tak po operacji ten stan się zdecydowanie pogorszył.

Ojciec Rosemary po prostu stwierdził, no kurczę, teraz to tym bardziej ona mi w tej karierze przeszkadza, bo jest jeszcze gorzej.

Z racji tego, że Rosemary była gwoździem do trumny, do politycznej trumny tego ojca, to została wysłana do szpitala psychiatrycznego, a potem do specjalnego ośrodka w Jefferson, gdzie Rosemary pozostała do końca swojego życia.

Rosemary była po prostu ukryta przed opinią publiczną, a nawet przed swoim rodzeństwem, bo dopiero w 1961 roku po udarze tego ojca rodzeństwo w ogóle dowiedziało się, że Rosemary tam jest.

No i po śmierci ojca, który zmarł na udar, Rosemary ponownie miała być włączona do życia rodzinnego, co jednocześnie wskazuje na to, że najgorszym w tym rodzinie problemem był jej własny ojciec.

Czy miało sens włączanie ponowne do życia Rosemary?

Najbardziej gorzka część tej historii to taka, że Rosemary nie była problemem.

Ale wiem, że tutaj zawiodła ludzka empatia po prostu, że ludzie, którzy powinni być dla Rosemary największym oparciem, bo ona nie miała nikogo więcej, oni jako jedyni zrobili największą krzywdę.