Mentionsy

W pierwszym czytaniu widzimy obraz przymierza między Noem a Bogiem, które Bóg zawarł po Wielkim Potopie.

To nam pokazuje, że Bóg od samego początku świata, od samego stworzenia szukał tego pojednania, tego jedynego wielkiego przymierza z człowiekiem.

Pokazywał, że Bóg szuka człowieka, szuka tego przymierza.

W tej przyjaźni człowieka i Boga, ale to Bóg jest zawsze pierwszym, który inicjuje to spotkanie, który inicjuje to przymierze.

I w osobie Pana Jezusa dokonuje się pełnia przymierza, pełnia tej przyjaźni, którą Bóg od wieków zaplanował, zapragnął mieć z człowiekiem.

I widzimy, że w tej tajemnicy bliskości Boga, to Bóg jest pierwszym, który pragnie spotkać się z człowiekiem.

Bóg zawsze jest tym, który wysuwa wobec nas swoją dłoń, swoją rękę, aby się z nami spotkać.

I to nam pokazuje, że Bóg wcale nie jest Bogiem dalekim, że Bóg nie jest jakimś Bogiem, który tylko stworzył świat i z założonymi rękami ogląda, co dalej będzie się działo.

Bóg jest szczególnie z nami.

To właśnie Bóg przez to, że jest tam obecny, nie waha się, żeby spotkać się z człowiekiem w takich najtrudniejszych sytuacjach, w sytuacjach opuszczenia, w sytuacjach samotności, w sytuacjach bezradności i rozpaczy.

Bóg jest obecny tam.

Bądźmy gotowi na to, aby spotkać się z Bogiem, aby zaufać Mu w naszej codzienności, w naszym trudzie, w tych sytuacjach, w których nie widzimy już nadziei, że Bóg jest tam obecny, Bóg jest z nami po to, aby nas wspomóc, aby być blisko nas.