Mentionsy

Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik.

Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił.

Jestem pod ogromnym wrażeniem obu tych osób, które pojawiają się w Ewangelii, bo obydwaj, i faryzeusz, i celnik, oni mają zdolność stawania przed Bogiem sam na sam.

Pierwszy z nich, faryzeusz, potrafi też dziękować Bogu za to, co ma, potrafi być wdzięczny.

Bez wątpienia faryzeusz żyje modlitwą, potrafi pościć, dziękuję za to, co ma, potrafi się tym dzielić z innymi, dając jałmużnę, no i trzeba przyznać, bardzo solidną.

I chociaż to nie jest głównym tematem Ewangelii, to chciałbym was zaprosić, żeby tych dwóch, faryzeusza i celnika, odnaleźć w sobie.

Ten nasz celnik w nas musi też spojrzeć na faryzeusza i przypomnieć sobie, że też niektóre grzechy wyrzuca się modlitwą i postem, bo czasami, żeby coś się trwale zmieniło w życiu, muszę odsunąć od siebie, co jest nadmiarem, co jest zbędne, by pojawiło się miejsce dla rzeczy znaczących i ważnych.

Ale również w naszym życiu są te chwile, kiedy ten faryzeusz w nas potrzebuje bardzo celnika.

Wszystko robię jak należy, tak jak faryzeusz, a nie działa.

I wtedy ten faryzeusz w nas powinien spojrzeć na selnika i uderzyć się w piersi i powiedzieć, panie spraw, żeby to serce zaczęło kochać.

Czy może jest więcej faryzeusza, który powinien wołać o miłość, który w prawdzie robi wszystko jak należy, no ale serce nie działa, twarde, zimne.

Faryzeusza czy czy celnika?