Mentionsy

Chińskie reakcje już są, a pierwsze komentarze o tym, jaki wpływ ta sytuacja będzie miała na Chiny i Azję za chwilę.

Chiny nakręcają spiralę niepokoju wokół Tajwanu.

Przede wszystkim przekonuje, że Chiny stwarzają realne zagrożenie w regionie.

Chiny w ostatnim czasie coraz bardziej zaznaczają swoją obecność w przestrzeni morskiej i powietrznej Indo-Pacyfiku, wielokrotnie realizując ćwiczenia oraz wkraczając do strefy szarej, wykorzystując samoloty wojskowe i okręty wojenne jako groźby militarne.

Takie działania w pełni dowodzą, że Chiny nie tylko nie utrzymują globalnego i regionalnego pokoju i stabilności, ale także wielokrotnie kwestionowały zasady Karty Narodów Zjednoczonych.

Chiny chcą natychmiastowego uwolnienia przewódcy Wenezueli Nicolasa Maduro.

Chiny krytycznie przyjęły aresztowanie przywódcy Wenezueli i jego żony.

Chiny nie są tutaj głównym czynnikiem, który wpływał na decyzje i działania administracji Trumpa.

Chiny ćwiczą blokadę.

Czy Twoim zdaniem Chiny będą robiły coś więcej niż te standardowe apele chińskich władz, chińskiego MSZ?

Ujęcie Maduro może być jednak odczytywane trochę na takiej płaszczyźnie bardziej filozoficznej jako zły sygnał dla takich satrapi jak Rosja i Chiny.

Chiny chociażby dotyczące tego, że no tutaj Ameryka pełniąca wciąż jeszcze rolę światowego policjanta decyduje się na obalenie przywódcy, który zdaniem Ameryki jest niedemokratyczny, który szkodzi losom świata.

Chiny i Rosjanie będą mogli się w ten sam sposób usprawiedliwiać wobec tak zwanego szerokiego globalnego południa, że właściwie jeżeli Amerykanie to robią, to my też tak możemy robić.

Ale znowu, czy europejskie społeczeństwa potrzebują dużo, żeby odwrócić głowę i udawać, że nie widzą tego, co robi Rosja czy Chiny?

Tajwan wydaje mi się, że coraz bardziej jednoznacznie zaczyna przejmować ten ton, który nadają Chiny, a jest to niestety ton konfrontacyjny.

Ukształtowała Chiny, mówi współautorka książki Chiny jednego dziecka, najbardziej popularna polska blogerka w Chinach, Weronika Truszczyńska.

Pokazała Chiny jako państwo opresyjne, zamordystyczne, bo jednak kontrolowanie tego, ile dana rodzina może mieć dzieci.

I wydaje mi się, że to co sprawia, że wierzy się w to, że faktycznie Chiny są krajem, który po pierwsze nie ma takich barier etycznych, ale jest też gotowy technologicznie zaprząc takie środki, żeby faktycznie stymulować chociażby demografię.

Trzecia współautorka książki Chiny Jednego Dziecka Nadia Urban tłumaczy, że paradoksalnie to co się dzieje teraz niechęć do posiadania większej liczby dzieci to efekt emancypacji spowodowanej także przez politykę jednego dziecka.