Mentionsy

Policja wielokrotnie groziła mu zamknięciem tego przybytku, ale Tarasco zaproponował im układ.

Dzięki wskazówkom Tarasco zatrzymano m.in.

Jednak rozpaczliwy telefon Tarasco z południa 2 maja 2005 roku był pierwszym przypadkiem, kiedy informował o przestępstwie tak poważnym jak porwanie.

Mimo początkowej gotowości do współpracy, Tarasco nie chciał zdradzić nazwiska kolegi planującego porwanie.

Kimkolwiek był, wzbudzał u Tarasco wystarczający strach, by trzymał język za zębami.

W tym czasie pozostali dwaj policjanci patrolowali teren na zewnątrz, wypatrując zielonego Seat Ibiza z 1994 roku, o którym mówił Tarasco.

Policjanci zaczęli się zastanawiać, czy Tarasco się nie pomylił.

Gdy policjanci wypowiadali słowa, zielony Seat Ibiza z 1994 roku, Tarasco poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła.

Policjanci w Aigues-Mortes wciąż monitorowali wszystkie nowe zgłoszenia o zaginięciach, na wypadek, gdyby któreś pasowało do informacji przekazanych im dwa dni wcześniej przez Dominika Tarasco.

Tarasco nadal odmawiał ujawnienia nazwiska swojego znajomego, którego podejrzewał o planowanie porwania kobiety z baru Stopover.

Wszystko wskazywało, że zaginięcie Elodie i ostrzeżenie od Dominika Tarasco mogło być częścią tej samej historii.

Gdy mężczyzna szczegółowo opisał sytuację, jego relacja pokrywała się z historią przekazaną przez Tarasco.

Ponieważ policjanci byli zajęci rozmową z Tarasco, pojazd zdołał spokojnie ominąć blokadę i pojechać dalej.

Tarasco zobaczył swojego przyjaciela za kierownicą.

Kiedy Tarasco opowiadał ten nieprawdopodobny ciąg wydarzeń na komisariacie w Aigues-Mortes, policjanci siedzieli w osłupieniu.

Jakie były szanse, że Tarasco trafił na blokadę dokładnie w tym samym momencie, w którym przejeżdżał tamtędy porywacz, tym samym odwracając uwagę policjantów?

Policjanci przypomnieli sobie Tarasco.

Pamiętali również, że podczas rozmowy z nim jakiś samochód przyjechał obok, a chwilę później Tarasco odebrał telefon.

Tarasco mówił prawdę.

Nie mogło być też wątpliwości co do tożsamości kierowcy, skoro to właśnie on zadzwonił do Tarasco zaraz po przejechaniu przez blokadę, by go ostrzec.

Znajomy Tarasco porwał Elodie Morel.

Zagrozili Tarasco, że jeśli nie wyjawi tożsamości porywacza, zostanie aresztowany.

Pod tak silną presją Tarasco w końcu pękł.

Tym znajomym był Dominique Tarascon.

Tarasco wiedział, że Mengo to brutalny recydywista, który nie ukrywał, że zawsze nosi przy sobie broń.

Dlatego, kiedy Mengo poprosił o pracę, Tarasco zgodził się z obawy o własne życie.

Po południu 2 maja 2005 roku Mengo przebywał w barze Tarasco.

Ze względu na brak tłumów w lokalu, parę osób zauważyło Mengo i Tarasco siedzących razem i rozmawiających.

Było coś w sposobie, w jakim Mengo o tym mówił, co wywołało u Tarasco ogromny niepokój.

Znając jego przeszłość i wiedząc, że ma przy sobie broń, Tarasco poczuł w kościach, że kobieta, z którą miał się spotkać, jest w niebezpieczeństwie.

Jednak całe śledztwo opierało się na wymuszonych zeznaniach Tarasco i, potencjalnie, na serii zbiegów okoliczności.

Dominique Tarasco, który jako pierwszy zadzwonił na policję zgłaszając porwanie, wciąż zmaga się z wyrzutami sumienia, że na początku odmówił podania nazwiska Guillaume Mengot.

Ciągle mam wyrzuty, przyznaje Tarasco.