Mentionsy

Przypominał mu jego kolegę z pracy, 41-letniego Kuno Hoffmana.

Hoffman był niskiego wzrostu, miał czarne włosy, nosił okulary i poruszał się na czerwonym motorowerze.

Zaledwie chwilę wcześniej Hoffman wszedł do biura kierownika i niespodziewanie złożył wypowiedzenie.

Kuno Hoffman zmagał się z poważnymi problemami emocjonalnymi i psychicznymi.

Sąd próbował mu pomóc, umieszczając go w różnych zakładach opiekuńczych i medycznych, ale milczący Hoffman pozostawał zagadką dla lekarzy.

Hoffman zamieszkał z siostrą i bratem w Norymberdze i tam podjął pracę.

Jednak Hoffman był mało atrakcyjnym mężczyzną, który nie potrafił nawiązać relacji romantycznych.

W pewnym momencie siostra zasugerowała, żeby kupił sobie gumową lalkę, ale Hoffman był zdeterminowany, by znaleźć inny sposób na poprawę swojej sytuacji.

Po zgłoszeniu na policję, sześciu funkcjonariuszy w czterech radiowozach natychmiast udało się do miejsca pracy Kuno Hoffmana.

Choć jego wygląd odpowiadał opisowi sprawcy poszukiwanego w związku z morderstwami Adlera i Lissy, jego koledzy z pracy nie wierzyli, że Hoffman mógłby być za to odpowiedzialny.

Gdy policja przybyła na miejsce, okazało się, że Hoffman opuścił teren zakładu.

Policjanci odkryli, że Kuno Hoffman jest osobą głuchą i niemówiącą, która porozumiewa się za pomocą mimiki i gestów.

Tłumacz przemawiał w imieniu Hoffmana, którego odpowiedzi były rejestrowane.

Podczas 50-minutowego przesłuchania Hoffman był kilkukrotnie przyłapywany na kłamstwie, a jego zeznania były pełne sprzeczności.

W pewnym momencie policja zagroziła mu łomem, by wymusić przyznanie się do winy, ale Hoffman przyznawał się tylko do tego, do czego sam chciał się przyznać.

W międzyczasie trwało przeszukiwanie pokoju Hoffmana w mieszkaniu, które dzielił z siostrą i bratem.

Tuż przed godziną 21 jeden z funkcjonariuszy przeszukujący pralkę Hoffmana zaczął rozkręcać ją na części.

Gdy Hoffman usłyszał o odkryciu, jego twarz drgnęła, a wargi zaczęły się trząść.

Hoffman dużo czytał i w 1966 roku zakupił książkę zatytułowaną Czarna Magia, wydaną przez grupę okultystyczną z Hamburga.

Hoffman zaczął zagłębiać się w różne tematy związane z okultyzmem, takie jak satanizm, i wkrótce popadł w obsesję samodoskonalenia się za pomocą tych nauk.

W latach 1971-1972 Hoffman wielokrotnie włamywał się na cmentarze i do kostnic w całych Niemczech.

Do maja 1972 roku Hoffman zdołał zbezcześcić ciała 35 zmarłych.

Hoffman nie odpowiedział, ale od tego momentu stał się znacznie ostrożniejszy.

Hoffman dorobił klucze do kostnicy Westfriedhof i czterokrotnie wchodził do budynku, by kraść kosztowności z ciał przechowywanych tam zmarłych.

Hoffman był w prosektorium, gdy wszedł Georg Warmut.

Ponieważ jeden ze świadków go widział i zapamiętał jego charakterystyczny pojazd, Hoffman był przekonany, że policja szybko go namierzy.

Byli pracodawcy Hoffmana, byli zszokowani jego czynami.

Hoffman skutecznie ukrywał swoją prawdziwą naturę.

Hoffman również twierdził, że jest niewinny jak Vera Brunner, kobieta znana w całych Niemczech jako ofiara pomyłki sądowej.

Hoffman po raz pierwszy stanął przed sądem w sierpniu 1974 roku.

Sala była wypełniona ciekawskimi, gdy Hoffman, za pomocą języka migowego, próbował wyjaśnić swoje motywy.

Obrona argumentowała, że Hoffman jest niepoczytalny, ale prokuratura była innego zdania.

Na rozprawie pojawiło się dwóch psychiatrów, którzy badali Kuno Hoffmana.

To, co stało się z Kuno Hoffmanem, różni się w zależności od źródła.

Według tych informacji Hoffman, określony przez sędziego jako żałosny człowiek, został skazany na dwa dożywocia za morderstwa Marcusa Adlera i Ruth Lissy oraz dodatkowe 10 lat za usiłowanie zabójstwa Georg'a Warmuta.

Pojawiły się też doniesienia, jakoby Hoffman został zwolniony w 2004 roku, z powodów których nie udało się ustalić.

Jeśli uznać tę wersję za prawdziwe zakończenie historii Kuno Hoffmana, warto zaznaczyć jedno.