Mentionsy

Dzisiaj zakończymy nasze rozważania na temat osób, które powitały nowonarodzonego Jezusa.

Najpierw przyjrzeliśmy się pasterzom, potem rozmawialiśmy parę tygodni temu o mędrcach, a teraz przejdziemy do wydarzeń, które miały miejsce 40 dni po narodzinach Jezusa, a mianowicie do Jego poświęcenia w świątyni.

Natkniony przez ducha Symeon, przyszedł do świątyni i, gdy rodzice wynosili Jezusa, aby postąpić z Nim według zwyczaju prawe, wziął dziecko w ramiona, oddał cześć Bogu i powiedział,

Słowa te zdziwiły Ojca i Matkę Jezusa.

Właśnie w tym czasie podeszła, stanęła obok, zaczęła dziękować Bogu i mówić o Jezusie wszystkim oczekującym odkupienia Jerozolimy.

Pierwszą rzeczą, jaką widzimy w tych początkowych wersetach, jest to, że Jezus został przeniesiony przez Maria i Józefa do świętyni, aby wypełnić prawo zgodnie z przekazaniami zawartymi w Księdze Wyższej i Księdze Kapłańskiej, jak czytaliśmy, nakazywała ona poświęcenie dzieci Panu.

Oczywiście, rodzi to pytanie, czy Jezus musiał być poświęcony Panu?

A przecież to Jezus zawarł przymierze, prawda?

Pozwólcie, że przytoczę inny fragment z Nowego Testamentu i Paweł pomoże nam to zrozumieć, dlaczego Jezus miał być poświęcony.

Więc Jezus narodził się z kobiety i podlegał prawu.

Chociaż on nie potrzebował przymierza z Bogiem, ponieważ on sam jest Bogiem, nadal wykonywał czynności, które Izrael miał obowiązek wykonywać według przymierza, ponieważ Jezus nie działał tylko dla siebie.

Jezus działał w imieniu Izraela, a właściwie w imieniu ludzkości, ponieważ chociaż nie potrzebował obrzezania i nie musiał być dedykowany po 40 dni, żeby znać Bogiem, przecież On sam był Bogiem,

Kiedy spotyka Jezusa, widzimy...

Gdyby posiadał tylko wiedzę intelektualną, bez ducha, byłby jak uczony w piśmie, który powiedział mędrcom i Herodowi, gdzie znaleźć Jezusa, ale sam nie poszedli Go szukać.

Symeon, prawdopodobnie mniej wykształcony niż tamci uczeni w piśmie, również był prowadzony przez Ducha Świętego i dzięki temu był w stanie właściwie zrozumieć Słowo Boże, które usłyszał, i dostrzec, że spełniło się ono w Jezusie.

Czytamy, że po tym, jak ujrzała Jezusa, nie przestawała odpowiadać одним ludziom w świętyni.

Ten fragment dotyczy Jezusa.

Musimy więc spojrzeć na niego nie z perspektywy tego, co fragment ten mówi o tym, jak powinniśmy się zachowywać, ale przede wszystkim tego, co mówi o Jezusie.

Najważniejszym przesłaniem tego fragmentu jest to, że to Jezus jest tym, który wypełnia wszystkie proroctwa, całe prawo i wszystkie historie Starego Testamentu.

Rytuały, znaki, przykłady, wszystko o czym czytamy w Starym Testamencie wskazuje na Jezusa.

Abyśmy zobaczyli, że Jezus nie był tylko przykładem dobrego życia, ale był Bogiem w ciele, który wypełnił całe prawo za nas, abyśmy mogli żyć w wypełnieniu prawa i mieć w sobie doskonałe życie Jezusa.

To jest o czym Jezus już zrobił dla nas.

Jezus przyszedł i to jest dobra nowina, ponieważ Bóg powrócił do swojej świętyni i zamieszkał wśród nas.

Kiedy pokładamy wiarę w Jezusa jako w naszym Zbawicielu, bierzemy udział w tym, co Jezus już dla nas uczynił.