Mentionsy

W kraju przeciwna Piłsudskiemu endecja głosem swojego przywódcy Romana Dmowskiego domagała się jego ustąpienia ze stanowiska naczelnika państwa.

Pomówieniami wobec Piłsudskiego żyła też warszawska ulica.

W wykładach pod tytułem Sprawa wileńska, wygłoszonych w sierpniu 1923 roku w Wilnie, Piłsudski opowiada o plugawej plotce szerzonej w 1920 roku przez księdza, posła Maciejewicza.

Piłsudski 10 milionów dolarów, ja zaś 5 milionów dolarów.

Bowiem w czasie, gdy Armia Czerwona parła do rogatek Warszawy, w sztabie naczelnego wodza krwały gorączkowe dyskusje z udziałem Józefa Piłsudskiego, szefa sztabu generała Tadeusza Rozwadowskiego i wojskowego doradcy przysłanego przez aliantów generała Maxima Wegaunda, nad wdrożeniem planu, który z perspektywy ówczesnego dogmatu sztuki wojennej wydawał się szalony.

Piłsudski wiedział jednak, że w walce z tak mobilnym przeciwnikiem zdolnym do oskrzydlania wroga ta strategia może przynieść zgubę.

Wieńczące zadanie ataku na flankę nieprzyjaciela i odcięcie go od własnego zaopatrzenia miał wykonać front środkowy, na czele którego stanął sam Piłsudski.

Plan ten Piłsudski nazwał we wspomnieniach wielką kombinacją.

Jeżeli przed 7 sierpnia ten optymizm był częściowo sztuczny lub chwilami podgryzany wątpliwościami, to po zaznajomieniu się w tym dniu z historyczną decyzją i wytycznymi marszałka Piłsudskiego, stał się on powszechny i naprawdę ugruntowany.

Wytrwać do kontrofensywy, którą z Nadwieprza poprowadził osobiście Piłsudski.

Czy Piłsudski był hazardzistą, który postawił wszystko na jedną kartę, ryzykując przyszłość kraju?

Stworzony przez Kowalewskiego zespół, złożony z najwybitniejszych matematyków z polskich uczelni, pracujący w pocie czoła nad łamaniem kolejnych bolszewickich szyfrów, stał się tajną bronią Piłsudskiego.