Mentionsy

Mam wrażenie, że jest z ducha Carrolla, bo jak już kiedyś powiedziałam 16 września, drodzy Państwo, wszystko u Carrolla też bardzo zależy od przyimka i wszystko u niego zależy od relacyjności, bo na tę relacyjność i na

Ten algorytm dziwactw jest bardzo taką specyficzną formułą, bo z jednej strony ma wynikać z profesji Carrolla, matematyka, profesora matematyki w Christ Church w Oksfordzie.

Daje nam tę książkę w postaci takich bardzo ciekawych 42 kawałków, jak już kiedyś państwu mówiłem, ulubioną liczbę samego Carrolla tu wykorzystuje, który próbuje oświetlać tymi kawałkami, tymi puclami, tymi różnymi odsłonami bardzo różnych biografii, bo i Carrolla, i Dodgsona, i Alicji Książkowej, i Alice Liddell.

Biografii Fairhursta dotyczącej Carrolla i to, co sam wiem o Carolu, to jest jedna opowieść i nie chciałbym jej przekładać na to, co się dzieje potem w tekście literackim, bo są to oczywiście dwa rozłączne porządki, ale

Zwykłych ludzi chciałoby się powiedzieć, choć to nie jest dobre określenie, ale wyciągam je z XIX-wiecznego listownika samego Carrolla.

I zauważmy, bardzo często na kartach dziennika pojawia się w ogóle u Carrolla słowo wynalazek, że coś należy wynaleźć albo on coś wynalazł.

Prosta formuła na to, żeby myśleć o tym, w jaki sposób dla Carrolla to odwracanie świata, to odwracanie perspektywy było ważne.

Przywiodła Carrolla do takiego pomysłu, że przecież właśnie to w literaturze, ale nie tylko w literaturze, można przecież dokonywać rzeczy niemożliwych.

I jeśli myślę sobie też o tej biografii, o tym algorytmie dziwactw Carrolla, to, drodzy Państwo, warto tutaj, myślę, w tym kontekście powiedzieć jeszcze o jednej rzeczy.

Mówię to jako absolutnie niespecjalista, ale Carrolla zaczyna w 80-tych latach to interesować.

I to jest dla Carrolla przecież taki namysł, taki punkt bardzo ważny,

Nie trzeba do tego jakichś, zauważcie Państwo, specjalistycznych też związanych z przekształceniami kosmosu wyobrażeń, tylko wystarczy trochę pomyśleć nad czasowością jako takim bardzo ważnym dla Carrolla rezerwuarze znaczeń.

Pokazują to, co Carrolla najbardziej zaczyna interesować.

Dlatego też ta obsesja nauki języków obcych u Carrolla, żeby spróbować zobaczyć jak różnego rodzaju kategorie, definicje działają w innym języku niż ten, do którego jesteśmy przyzwyczajeni.

Dla Carrolla, jak wiecie Państwo, po pierwszym naszym spotkaniu z Olgą Wróbel

I mówię, drodzy Państwo, o tym, bo to jest tak u Carrolla równoważne.

Mnóstwo dywizów, łączników, półpaus, ale zwłaszcza to upodobanie do dywizu, tej maleńkiej kreseczki między wyrazami, chciałoby się powiedzieć, pokazującej jakąś rozłączność słowotwórczą, jest u Carrolla cała masa.

Sam pierwotny pomysł Carrolla, z tymi wszystkimi jego pomysłami, które jedni mogą uznać za dziwactwo, ale drodzy Państwo, w tym szaleństwie carrollowskim jest naprawdę twórcza metoda.

Całe zdania mogą być plastyczne i mogą nas przenosić w inną rzeczywistość, ale przede wszystkim na poziomie słowa widać u Carrolla tę zabawę, która się nie kończy.

Wiadomo, że od początku te lustrzane odbicia są dla Carrolla ważne i ten cały pomysł na drugą część Alicji wziął się z tego, że Carroll kiedyś przypadkiem zobaczył, jak wyglądają słowa, nazwy, nazwiska widziane w lustrze.

Te akrostychy to oczywiście jeden z wielu przykładów, które podałem, ale Carrolla od początku do końca, drodzy państwo, w tym jego pomyśle na ten szalony tekst i na tą szaloną opowieść właśnie interesuje to,

To jest ta żonglerka dowcipem i humorem u Carrolla, która ma miejsce w pierwszej części jeszcze Alicji w Krainie Czarów.

Mnóstwo jest też w tym takim pomyśle Carrolla na ten właśnie graficzny, na ten wizualny charakter czytania tej książeczki, którą on sobie wymyślił.

Takie właśnie elementy, które może się wiążą z jakąś obsesją Carrolla.

Carrolla, który jak powiedziałam kiedyś

I oczywiście w tym systemie też tego pomysłu Carrolla my doskonale wiemy, że pojawiają się takie momenty, zwłaszcza tu tłumacze, o których mówiłem w poprzednim wykładzie może

Taka przedziwna, wcale nieoczywista sugestia Carrolla do nas jako czytelników tego świata, że przecież to są takie właśnie dziwne byty, twory, może trochę kuriozalne, które mają swoje umocowanie w bardzo ważnym kulturowym procederze, który można oglądać.

To jest podstawowe pytanie przecież Carrolla, które zadaje w obu tych swoich częściach Alicji.

Chcę tylko powiedzieć, że przypuszczam, że dla Carrolla, który tak chętnie pytał,