Mentionsy

Tatuś Moniki Helfer, czyli?

Austriacka autorka Monika Helfer w ubiegłym roku dostała w Polsce bardzo ważną nagrodę.

Słuchaj, ale to co mówisz już trochę prowadzi nas do książki Moniki Helfer.

Tak, ale od razu muszę powiedzieć, ja powiem parę słów na temat tej pierwszej części tego tryptyku rodzinnego Moniki Helfer.

Monika Helfer cofa się w czasie...

Cały wit w tym, i w ogóle jest to jakby najważniejsza okoliczność tej rodzinnej opowieści całościowo, również w drugiej części historii rodzinnej Moniki Helfer, jest to, że to są ludzie żyjący troszkę na marginesie społeczeństwa, ponieważ są to ludzie bardzo biedni.

W zasadzie najbiedniejsi z biednych, jak określa ich Monika Helfer.

I rodzina Moniki Helfer i jej dziadkowie są tak biedni, że żyją na skraju wsi, pod lasem, w bardzo ubogiej chacie.

Dobrze, to tyle myślę o hałasce, od której zaczęła się, bo to myślę, że jeszcze warto, żebyśmy przypomnieli, no wielka i bardzo późna kariera Moniki Helfer, bo ona tę książkę napisała po pięćdziesiątce, dobrze mówię?

Bo są to książki w pewien sposób bezwzględne wobec członków rodziny Moniki Helfer, chociaż ona pisze o nich wszystkich z ogromną czułością.

A u podstaw tego wydarzenia, źródłem tej tragedii, ale przedstawionej przez Monikę Helfer trochę jako taka tragikomedia, była miłość do książek.

To jest właśnie ta straumatyzowana bohaterka hałastry, matka Moniki Helfer.

Czy to jest tak, że książki Helfer są w istocie też opowieścią o konkretnych generacjach?

Czy to jest tak, że ty to czytasz, te opowieści, jednak jako takie bardzo skupione w tej soczewce na konkretnej opowieści, czy ten taki wspaniały odbiór książek Helfer też wynika z tego, że ona coś mówi o tym, jak się te doświadczenia wojenne odkładają w kolejnych pokoleniach, jak to się przenosi, jak one budują relacje ze sobą.

Skoro o sile, to co dla ciebie jest tą największą siłą pisarstwa Helfer?

Słuchaj, jak mnie ktoś pyta, a ta nowa książka o czym jest, Helfer ja mówię, o ojcu i już widzę to wywracanie oczami znowu, prawda, ktoś, prawda, już co drugi pisarz, a jak nie o matce, to o ojcu, nie?

Helfer ma wyjątkową zdolność, naprawdę niebywałą, pisania z jednej strony bardzo rzeczowego, lakonicznego w stylu, nawet z pewnym dystansem, a z drugiej strony z tego wszystkiego emanuje ogromna czułość.

Tylko powiem jedno, no Helfer ojcu zawdzięcza.

To jak Helfer opisuje w pojedynczych akapitach po prostu życia.

Helfer, czy to tajemnica?

Trzecia część tryptyku poświęcona jest bratu autorki, który oczywiście jest częścią tej opowieści jako maleńki chłopczyk, jako dziecko, ale o którym Monika Helfer w Tatusiu pisze jeden bardzo krótki akapit, a w zasadzie takie jedno dłuższe zdanie.

Będzie najbardziej emocjonującym i takim rozdzierającym tytułem, bo to co po prostu Helfer mimochodem wspomina o dorosłym życiu swojego brata Richarda jest naprawdę niezwykle intrygujące.

Tyle o wspaniałej literaturze Moniki Helfer.

Ja jeszcze tylko dodam, że tę prozę Moniki Helfer przekłada na polski Arkadiusz Żychliński i jest to przekład genialny.