Mentionsy

Jej autorem jest Robert Douglas-Fairhurst i ten tytuł ukazał się całkiem niedawno nakładem wydawnictwa Pruszyński i Spółka w tłumaczeniu Magdaleny Molcan-Małkowskiej.

Dzisiaj tematem naszego podcastowego odcinka jest książka Roberta Douglasa-Fairhursta.

Natomiast jako wykładowca, z tego co pisze Fairhurst, to był dosyć taki nudny.

One są rozsiane po całej książce Fairhursta.

Z jednej strony mamy w epoce wiktoriańskiej, jak pisze Fairhurst, taką idealizację właśnie wieku dziecięcego, który był trochę odklejony od życia realnego.

Jak się zagłębiamy w tę opowieść Douglasa Fairhursta o Lewisie Carrollu, to widać, że po pierwsze ta fascynacja dziećmi utrzymywała się przez całe życie, że Dodgson nigdy nie wziął ślubu, nie założył rodziny, był starym kawalerem.

Nie ma na to żadnych dowodów i tu Fairhurst jest taki bardzo, powiedziałabym, wyważony i dość spokojny.

Jeśli chcielibyście otwarcie zapytać, czy Robert Douglas-Fairhurst wskazuje na to, że Charles Dodgson miał skłonności pedofilskie, to nie.

Natomiast autora tej książki Roberta Douglasa-Fairhursta nie przestaje interesować, bo on w tej książce, tak jak powiedziałaś, labiryncie, rodzaj takich trochę pucli, gdzie on próbuje poskładać z fragmentów

Rzeczywiście ta fotografia z Ameryki z 1932 roku, już takiej osiemdziesięcioletniej Alice Hargreaves w ogóle staje się dla Fairhursta kluczem do zrozumienia relacji Lewisa Carrolla z jego

I oczywiście bierze ślub z jakimś człowiekiem, no ale Fairhurst tutaj bardzo wyraźnie pokazuje, że to jest po prostu uaranżowane małżeństwo danej klasy społecznej.

Ona się w tej złotej klatce bardzo dobrze odnalazła i jak Fairhurst chyba trochę złośliwie pisze, nawet pucowała jej te, nie wiem jak to powiedzieć, kraty złote.

Fairhurst właśnie bardzo skrupulatnie stara się nam wyświetlić, skąd się wzięła wyobraźnia Carolla, z jakich elementów on mógł czerpać, co było takim, powiedzmy, paliwem, takim kosmicznym pyłem gwiezdnym, z którego on wyzwolił tę całą krainę czarów.

A w przypadku tej książki, jak Fairhurst świetnie pisze,

Powiedziałaś o tłumaczeniach, co mi kojarzy się z tym, że tak naprawdę ta książka Douglasa Fairhursta, która odsłania nam te kolejne skorupki, czy kolejne warstwy tej opowieści, biografii, kontekstów.

Najpierw przeczytać Alicję w krainie czarów, potem przeczytać książkę Roberta Douglasa Fairhursta, która jest pełna odniesień do niej, a potem jeszcze raz ją przeczytać, tę Alicję.

Dlatego, że Fairhurst pracuje przecież świadomy tego, że on dopisuje jeszcze jeden przypis do ogromnej, toczącej się opowieści o Alicji i krainie czarów.

Poza tym, jak powiedziałam, Douglas-Fairhurst nie psychologizuje.

Także Fairhurst też pracuje na bazie czyjejś roboty i też jest tego świadomy.