Mentionsy

Każdy ma swoje kamino, którą ksiądz Roman Bielecki współstworzył w rozmowie, takiej rozmowie rzece, czy rozmowie drodze chyba raczej, z Maciejem Rajfurem.

Po drugie chciałam Państwu zobrazować takie kolory piaskowe takiej ziemi sobie wzięłam, bo ja tak trochę jestem na kamino, a ksiądz Roman no musi tak być bardziej oficjalnie.

Mimo, że są sportowe, to nie nadałyby się na kamino.

Tak w ogóle, w takim doświadczeniu, bo czasem mamy takie wyobrażenie, że i konstruujemy sobie, i to o tym jest też ta książka, że zarówno to myślenie o kamino, jak i w ogóle często o naszym życiu jest pewnym konstruktem, który potem jest boleśnie weryfikowany przez życie.

No bo o tym jest Kamino, o tym jest cała ta rozmowa.

I o Kamino oczywiście, ale jest tutaj bardzo wiele wymiarów, bo też po prostu chyba w drodze otwiera się głowa na bardzo wiele wątków.

W ogóle chciałam zapytać, czy ktoś z Państwa był na Kamino?

Bo ja nie byłam, ja prawie z Romanem poszłam na kaminolę, się rozchorowałam, jednak nie dotarłam.

Roman, ile razy byłeś na Kamino?

Kamino to jest hasło, które niektórym mówi wszystko, a niektórym mówi niewiele.

Co się pod tym pojęciem kamino tak konkretnie mieści?

Naszła mnie w tym roku taka refleksja, że Kamino dla tych wszystkich z nas, tych wszystkich osób, które jakoś szukają także swojego miejsca religijnego w tym świecie i mogą być trochę zmęczeni pewną formą, formą, która często jest bardzo sztywna, formą, która jest często niereformowalna albo odpychająca, mogą w drodze do Composteli znaleźć swoje miejsce, ponieważ tam trzeba wszystko zrobić samemu.

To znaczy jakbym miał powiedzieć, gdzie jest, przepraszam teraz za trochę patos, którego użyję znowu, że to jest taki mój dom dla mojego serca, to Jana Kamino go odnajduje.

To jest fajna fraza, że rzeczywiście na Kamino to doświadczenie metafizyki, Boga, jakiejś siły, która jest siłą wyższą, jest napisane dużymi literami.

Czy Kamino ma jakieś swoje apogeum?

A kamino jest takim sprowadzeniem tego wszystkiego do prostego mianownika.

Ja mówię, pokazuję mu te korki do uszu, ja mówię, to, to, to jest, to jest klucz do kamino, ta mała gąbka, którą wkładamy do ucha.

Oni byli na kamino i teraz już kombinują, nawet w murowańcu.

Teraz tak po prostu, teraz tak grają po prostu wszyscy, co chcieli zrobić, żeby kamino było wszędzie.

No i tak, i tak brzmi ten podtytuł książki, że każdy ma swoje kamino i zupełnie inna jest ta droga.

Ja się zastanawiałam, czy to nie jest współcześnie jeden z takich magnesów kamino, no bo jednak żyjemy w kulturze, czy w epoce indywidualizmu tak mocno promowanego, czy to, że tam trzeba jednak samemu jakoś znaleźć tę trasę, czy to nie jest jeden z takich magnesów?

Myślę sobie tak, że kamino doświadcza, ze względu na tą popularność, ono jest targane dwoma przeciwstawnymi tendencjami.

Z jednej strony hiszpańska Junta de Galicia, czyli ten rząd kalicyjski i władze samorządowe robią bardzo dużo, żeby promować kamino tu, tu, tam, w różnych częściach, nie tylko Hiszpanii, ale też w ogóle świata.

Wiecie państwo, ja nie chodzę na kamino w habicie.

Ja myślę, że wielu, którzy chodzi na Kamino dokładnie próbuje szukać tej odpowiedzi.

To się nie zmienia, bo rzeczywiście ludzie, którzy Państwo oglądają jakieś vlogi, czy dają blogi o Kamino, większość, jeżeli nie wszyscy, powiedzą, to było dla mnie ważne, to było dla mnie istotne, to było dla mnie doświadczenie, które coś zmieniło, jeszcze nie wiem co.

Niektórzy już sobie poszli gdzie indziej, jak to na kamino, pójdzie się trochę razem, trochę osobno, no ale tutaj idzie, peleton jest, peleton, nikt nie opuścił sali.

Już Bruno podaje mikrofon i oczywiście to zaproszenie rozszerzam do wszystkich naszych telewidzów i telewidzek, bo też nas ciekawi, czy wy po kamino przed i czy chrapali.

A Kamino tak mi się kojarzy też z...

A zgubiłeś się kiedyś na kamino?

I czy można się jeszcze zgubić na kamino w tym świecie koordynatów, Google'a, GPS'ów i tak dalej?

Natomiast kamino jest świetnie oznakowane.

Ja pamiętam swoje pierwsze, jakby pierwsze kamino było po takim doświadczeniu chodzenia po Polsce, gdzie na przykład szlaki beskidzkie są tak poznakowane, że czasem człowiek staje na zakręcie i musi się trochę zastanowić, czy na pewno to idzie w tą stronę, czy w tą, a może trzeba pójść tak zobaczyć, bo czasem są tak, niektóre oddziały PTT-ku tak lubią poznakować, żeby tak jednak ktoś wysilił się.

Ja myślę sobie, że jak myślę o tym ruchu, który kryje się za kamino, jest jednocześnie też taką szansą na zrozumienie inności i spotkania innych ludzi.

Organizujemy w Poznaniu za miesiąc taką konferencję poświęconą Kamino.

I ona nosi tytuł w tym roku Kamino jako dziedziniec pogan.

I ja myślę, że Kamino tak, to jest taka przestrzeń, w której właśnie można się poczuć na tyle bezpiecznie, że można opowiedzieć o różnych swoich doświadczeniach i z innymi można się też z tymi doświadczeniami podzielić.

Proszę zobaczyć, codzienne doświadczenie jest jednak takie, że jak zaczynamy o tym mówić, że jesteśmy tacy bądź tacy, nie wiem, poszukujący, nie poszukujący, wierzący, od razu bardzo często albo jesteśmy za to atakowani, albo jesteśmy szufladkowani, albo w jakiś sposób jesteśmy pouczani, no i tego na kamino nie ma.

Dobrze, to ja nas zaprowadzę do domu pytaniem dziewczyńskim, które spłynęło do nas z internetu i brzmi ono trochę tak, bo powiedziałeś, że na kamino trudno się zgubić, wszystko jest oznaczone.

No ale jak się nie zgubić po powrocie z kamino i nie zgubić tego czegoś, co się być może w nas na kamino zadziało.

No więc ja chciałem powiedzieć wbrew temu wszystkiemu, co tu opowiadałem, że mnóstwo rzeczy, które przywieziemy z kaminos, gubimy.

Myślę sobie, że to też nie jest przepis, pójście na kamino, to nie jest taki przepis na automatyzm.

Ta książka właśnie w taki czuły sposób pogodny rozbraja różne wyobrażenia i różne złudzenia, które można mieć, jak się jeszcze nie poszło na kamino albo się poszło pierwszy raz.

Takie kamino sobie szybkie zrobić z Warszawy.

Nie muszą to być 20-kilometrowe dystanse codziennie, jak to na kamino, czasem się idzie krócej.