Mentionsy

Nasz bohater, Jan Wolski, doskonale zna trasę z Dąbrowy Pusznieńskiej do swojego rodzinnego Emilcina.

W końcu, najpewniej przez dźwięk nadciągającego wozu, nietuzinkowi wędrowcy zwalniają kroku i raz po raz oglądają się za siebie, aż wreszcie rozchodzą na boki, wpuszczając wóz Jana Wolskiego między siebie.

Jan Wolski nie był człowiekiem łatwowiernym.

Sam Jan Wolski jednak trwał przy swojej jednej wersji zdarzeń, z którą w końcu, miotany niegasnącym niepokojem, zgłosił się na posterunek milicji.

Gdzie to było, panie Wolski?

Panie Wolski, co wy mi opowiadacie?

Blania siada naprzeciwko Wolskiego, poprawiając okulary.

Po drugiej stronie stołu Wolski zaciska dłonie, jakby niepokojące wspomnienia nieprzerwanie toczyły się w jego pamięci.

Blania daje wywiady, pisze książkę, organizuje kongresy, a w tle Wolski coraz częściej oprowadza ciekawskich po miejscu, gdzie miał zobaczyć statek.

Niektórzy mówią, że to on mógł zahipnotyzować Wolskiego i wszczepić mu obrazy, których nigdy tak naprawdę nie wiedział.

Być może Wolski naprawdę widział coś, czego nie powinien.